ความจริงที่ว่าคนที่มีความสุขได้เลิกทำบางสิ่งบางอย่างไปแล้ว

เมื่อเร็วๆ นี้ ผมมองไปรอบๆ และคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ทุกคนกำลังพยายามกันอย่างหนักจริงๆ

เริ่มต้นเช้าด้วยกิจวัตร ออกกำลังกาย ทุ่มเทให้กับงานเสริมหรือการสร้างเครือข่าย

ผมรู้สึกว่าหลายคนกำลังผลักดันตัวเองราวกับกำลังเล่นเกมแห่งการเพิ่มพูน โดยคิดว่า "ฉันต้องเพิ่มอะไรอีก มิฉะนั้นฉันจะไม่มีความสุข"

จริงๆ แล้ว ผมเองก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น

แต่ ณ จุดหนึ่ง ผมก็ตระหนักได้บางอย่าง

คนรอบตัวผมที่ดูเหมือนจะมีชีวิตที่มีความสุขและเบาสบายอย่างแท้จริงนั้น พวกเขาไม่ได้เพิ่มอะไรเข้าไป แต่กลับ "แอบหยุดทำบางสิ่ง" ต่างหาก

บางทีพวกเขาอาจมีออร่าแบบนั้นเพราะพวกเขาปล่อยวางสิ่งที่สังคมคิดว่า "ควร" ทำอย่างเงียบๆ

ความสุขอาจไม่ใช่การได้มาซึ่งอะไรสักอย่าง แต่อาจเป็นกระบวนการปล่อยวางสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไป

ด้วยแนวคิดนั้น ผมอยากพูดถึงสามสิ่งที่ผม "หยุดทำ" อย่างมีสติ โดยอิงจากประสบการณ์ของตัวเอง

1. อย่าทำให้อารมณ์ของคนอื่นกลายเป็น "หน้าที่" ของคุณ

การเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ที่สุดคือการหยุด "แบกรับอารมณ์ของคนอื่นไว้คนเดียว"

ในอดีต ถ้าเจ้านายอารมณ์ไม่ดีในที่ทำงาน หรือเพื่อนตอบกลับมาสั้นๆ ผมจะกระสับกระส่ายทั้งวัน คิดว่า "ฉันทำอะไรไม่สุภาพไปรึเปล่า?"

ผมรับเอาอารมณ์ด้านลบของอีกฝ่ายมา โดยคิดว่ามันเป็นความผิดของผม

ตอนนั้นเอง ผมก็นึกถึง "การแสดงวงดนตรี" ขึ้นมาได้

เพลงที่ดีจะเกิดขึ้นได้เพราะมือกลอง มือเบส และมือกีตาร์ ต่างเล่นส่วนของตัวเองได้ดี

แต่ถ้ามือกลองเกิดโลภมาก เริ่มเล่นส่วนของมือเบสด้วย โดยคิดว่า "เสียงเบสเบาไป ฉันจะเล่นแทนให้"

การแสดงคงจะเละเทะ และเพลงทั้งเพลงก็จะพังทลาย

ผมตระหนักว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนก็เช่นกัน

"อารมณ์ไม่ดีของเจ้านายคือเสียงที่เจ้านายเล่น" และมันไม่ใช่เสียงของผม

การรับเอาเสียงที่แต่ละคนควรเล่นด้วยตัวเองมา อาจเป็นการกระทำที่หยิ่งยะโส ที่มองอีกฝ่ายเป็นคนที่ "ไม่สามารถจัดการอารมณ์ของตัวเองได้" มากกว่าจะเป็นการกระทำที่ใจดี

ตอนนี้ เมื่อมีคนอารมณ์ไม่ดี ผมจะกระซิบกับตัวเองว่า "โอ้ เสียงนั้นเป็นเสียงของคนนั้น" แล้วปล่อยมันผ่านไป

มันอาจดูเย็นชา แต่ผมรู้สึกว่านี่คือ "ขอบเขต" ที่ให้เกียรติอีกฝ่ายในฐานะผู้ใหญ่

2. ทิ้งความอยากที่จะให้ "คำตอบ"

สิ่งต่อไปที่ผมหยุดทำคือ การพยายามให้ "คำตอบ" หรือวิธีแก้ปัญหาทันที เมื่อฟังปัญหาของคนอื่น

ในอดีต ถ้าเพื่อนบอกว่า "งานหนักจัง" ผมจะพูดว่า "เปลี่ยนงานไหมล่ะ?" และถ้าคนในครอบครัวบ่น ผมก็จะให้คำแนะนำ เช่น "คุณควรทำแบบนี้เพื่อแก้ปัญหา"

ผมทำด้วยความตั้งใจดี แต่สีหน้าของอีกฝ่ายกลับมืดมนอยู่เสมอ

วันหนึ่ง ผมสะดุดตาขณะดูการฝึกซ้อมเบสบอลเยาวชน

โค้ชที่กระตือรือร้นคนหนึ่งคอยสั่งเด็กที่กำลังตีอยู่ว่า "เก็บศอกเข้าไว้" และ "ลดสะโพกลง" แต่หัวของเด็กกลับตื้อไปหมดจนตีลูกไม่ได้

ในทางกลับกัน เด็กๆ เคลื่อนไหวได้อิสระมากกว่ากับโค้ชที่ดูเงียบๆ และจะพูดแค่คำเดียวเมื่อเด็กเข้ามาถามว่า "ผมควรทำยังไง?"

ส่วนใหญ่แล้ว มนุษย์ไม่ได้พูดเพราะต้องการคำตอบ

พวกเขาแค่ต้องการจัดระเบียบความคิดด้วยการพูดออกมา และหาคำตอบของตัวเอง ถ้าคุณโยนคำตอบจากข้างนอกเข้าไป คุณก็จะปล้น "กระบวนการคิดด้วยตัวเอง" ของอีกฝ่ายไป

ดังนั้น ช่วงนี้ผมจึงกลืนคำแนะนำของตัวเอง และให้คุณค่ากับคำพูดเช่น "อืม" "คงลำบากนะ" และ "เหรอ"

น่าแปลกที่ผมถูกขอบคุณบ่อยขึ้นด้วยคำว่า "ดีใจที่ได้คุย รู้สึกสบายใจขึ้น" เมื่อผมไม่พูดวิธีแก้ปัญหาใดๆ เลย

3. หวงแหนพื้นที่ว่างที่เรียกว่า "ความเงียบ"

สิ่งสุดท้ายคือผมหยุด "พยายามบังคับให้ความเงียบถูกเติมเต็ม"

เปิดทีวีทิ้งไว้เมื่ออยู่บ้านคนเดียว ใส่หูฟังทันทีบนรถไฟ รีบหาหัวข้อมาคุยเพื่อเติมเต็มช่องว่างในการสนทนา...

ในอดีต ผมกลัวความเงียบมาก

ในดนตรี "ตัวหยุด" ระหว่างโน้ตไม่ใช่ช่วงเวลาที่ว่างเปล่า

เพราะมีตัวหยุด โน้ตตัวถัดไปจึงโดดเด่น และเกิดเสียงก้องที่ lingering ขึ้นในทำนอง

สภาวะที่มีเสียงเล่นตลอดเวลาไม่ใช่ดนตรีอีกต่อไป มันเป็นแค่ "เสียงรบกวน"

ชีวิตของเราก็เช่นกัน หากไม่มีช่วงเวลาว่าง เราจะไม่ได้ยินเสียงที่แท้จริงของตัวเองอีกต่อไป

เมื่อทุกอย่างเงียบลง ความรู้สึกที่แท้จริงที่เรามักจะปิดไว้ เช่น "ฉันเกลียดงานนี้จริงๆ" หรือ "ฉันอยากทำแบบนี้จริงๆ" ก็จะเผยโฉมออกมา

บางทีเราอาจพยายามเติมช่องว่างด้วยข้อมูลและเสียง เพราะสิ่งนั้นน่ากลัว

ตอนนี้ ผมจงใจสร้างเวลาห้านาทีทุกวันเพื่อแค่มองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย โดยปิดโทรศัพท์และเพลง

ตอนแรกผมกระสับกระส่าย แต่พอทำต่อไปเรื่อยๆ ผมก็สามารถสนทนากับตัวเองอย่างลึกซึ้ง คิดว่า "โอ้ อาทิตย์นี้ฉันเหนื่อยหน่อยนะ" หรือ "ตอนนั้นฉันมีความสุขจริงๆ นะ"

บทสรุป: ชีวิตคือ "เกมแห่งการลบ"

เมื่อมองย้อนกลับไป ผมรู้สึกว่าชีวิตไม่ใช่เกมแห่งการสะสมสิ่งต่างๆ แต่เป็น "เกมแห่งการลบ" ที่คุณค่อยๆ เฉือนสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไปทีละอย่าง

• อย่าแบกรับอารมณ์ของคนอื่น
• อย่ารีบให้คำตอบ
• อย่ากลัวความเงียบ จงรักพื้นที่ว่าง

แค่หยุดทำสามสิ่งนี้อย่างเงียบๆ ทัศนียภาพในชีวิตประจำวันก็เปลี่ยนไปเป็นอะไรที่เบาสบายและเงียบสงบอย่างน่าประหลาดใจ

เมื่อคุณผ่อนคลายบ่า คุณจะสามารถทำงานหนักในที่ที่คุณควรทำจริงๆ ได้

สำหรับผม ที่เคยใช้ชีวิตตามมาตรฐานของคนอื่นจนถึงตอนนี้ นี่เป็นแนวคิดที่ก้าวล้ำ และตั้งแต่นั้นมา ผมก็สามารถใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง หรือพูดตรงๆ ก็คือ ชีวิตที่เห็นแก่ตัวตามใจตัวเอง

การเริ่มทำ affiliate marketing ก็เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการนั้น แม้จะมีช่วงแรกที่ต้องทำงานหนัก แต่ตอนนี้ผมก็ใช้ชีวิตอย่างสบายและเป็นอิสระ

ถ้ามีคนที่อยู่ในสถานการณ์คล้ายกัน ผมจะให้ PDF ที่อธิบายวิธีการทำ affiliate marketing ที่ผมใช้อยู่ ลองดูนะครับ

➡️รับได้ที่นี่

ถ้าคุณรู้สึกอึดอัดในชีวิตปัจจุบัน ลอง "หยุดเสียง" สักห้านาทีในวันพรุ่งนี้ดูไหม?

การลบเล็กๆ น้อยๆ นั้น จะทำให้ทำนองเพลงแห่งชีวิตของคุณก้องกังวานชัดเจนยิ่งขึ้น