ผมเคยได้ยินเรื่องนี้มานานแล้ว และบางครั้งก็ยังนึกถึงแล้วขำอยู่เลย เหมือนมีชายชราคนหนึ่งพูดประโยคนี้ก่อนจะจากไป:
"ในที่สุด... ก็อยากกินขนมปังไส้ครีมสักชิ้น"
ครอบครัวรีบออกไปซื้อมาให้ แล้วยื่นให้ท่าน
ชายชราค่อยๆ ใช้มือที่อ่อนแรงถือขนมปัง แล้วค่อยๆ กัดคำหนึ่ง
จากนั้น เขาก็พูดด้วยสีหน้าที่พอใจ:
"ตอนนี้... ไม่มีอะไรค้างคาแล้ว..."
หลังจากพูดจบ เขาก็จากไปอย่างสงบ
ถ้าได้ยินแค่ตอนนี้ ก็เหมือนเป็นเรื่องราวที่ซึ้งๆ นิดหน่อย เหมือนกับว่า อย่างน้อยเขาก็ได้กินสิ่งที่อยากกินในวินาทีสุดท้าย
แต่เรื่องนี้มีตอนต่อ
จริงๆ แล้ว ปรากฏว่าชายชรากินแค่ขอบขนมปัง ยังไม่ทันถึงไส้ครีมเลย
ไม่นะ อย่างน้อยก็ให้ถึงตรงนั้นก่อนแล้วค่อยพอใจสิ! (ฮา)
แต่ผมกลับชอบเรื่องนี้นะ มันดูโง่ๆ แต่กลับจำมันได้นาน
มันไม่ใช่ตอนจบสวยหรูแบบในหนัง แต่เป็นตอนจบที่ทำให้เราอุทานว่า "เดี๋ยวนะ ตรงนั้นเลยเหรอ?!"
และผมรู้สึกว่านี่มันก็เหมือนชีวิตนะ
ผมรู้สึกว่าคนเรามักจะพอใจระหว่างทางไปสู่บางสิ่ง มากกว่าพอใจกับสิ่งที่ตัวเองอยากได้จริงๆ
เหมือนกับช่วงเวลาก่อนไปเที่ยวที่ตื่นเต้นที่สุด หรือช่วงเวลาก่อนจะซื้อของที่อยากได้ที่สนุกที่สุด
ชายชราที่พอใจโดยที่ยังไม่ถึงไส้ครีม ก็ดูเป็นมนุษย์มากๆ (ฮา)
อีกอย่างที่ผมชอบในเรื่องนี้คือ ไม่มีใครผิด
ไม่ใช่ชายชรา ไม่ใช่ครอบครัว และไม่ใช่ขนมปังไส้ครีม
แค่จังหวะมันตลกนิดหน่อย 🤏
