ราวๆ ช่วงฤดูร้อนนี้
ฉันได้ตัดสินใจเรื่องที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับตัวเอง
ถึงทุกคนที่ฟังเพลงของ yama
และฉันหวังว่านี่จะเป็นโอกาสให้คนที่ยังไม่รู้จักฉัน ได้มารู้จักกัน
ตั้งแต่เริ่มทำกิจกรรมมาจนถึงตอนนี้ก็ประมาณ 8 ปี และ 6 ปีแล้วนับตั้งแต่เดบิวต์ในฐานะ yama แต่
ฉันตัดสินใจที่จะเปลี่ยนภาพลักษณ์ใหม่ (visual identity) ตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป
ฉันอยากส่งมอบเสียงเพลงในรูปแบบที่ใกล้เคียงกับตัวตนที่แท้จริงของฉัน มากกว่าลุคผมสีฟ้าและสวมหน้ากากแบบที่เป็นอยู่ ฉันรู้ว่ามีคนที่รู้จักฉันเพราะภาพลักษณ์ที่โดดเด่นนี้ และมีอีกหลายคนคุ้นชินกับมันไปแล้ว
โลกทัศน์และเสน่ห์ของดนตรีที่พึ่งพาตัวตนนิรนามก็มีอยู่เช่นกัน หากไม่มีหน้ากากใบนี้ สภาพจิตใจของฉันคงยากที่จะยืนอยู่บนเวทีได้
หน้ากากใบนี้มีความผูกพันลึกซึ้งกับฉัน มันเหมือนเครื่องรางเลยล่ะ
นั่นคือเหตุผลที่ฉันต้อง agonize กับเรื่องนี้มานานหลายปี
ราวๆ ช่วงฤดูร้อนนี้ ตอนที่กำลังอัดเสียงเพลงสำหรับอัลบั้มถัดไปกับนักดนตรีที่สนิทกัน
"อ่า ช่างเป็นช่วงเวลาที่งดงามและน่าขอบคุณเหลือเกิน การได้สัมผัสกับเสียงเพลง ได้สร้างสรรค์มันขึ้นมา ทำให้ฉันมีความสุขจริงๆ"
ตอนเดบิวต์ ฉันไม่เคยจินตนาการเลยว่าวันแบบนี้จะมาถึง
ฉันจะทำยังไงให้เพลงชุดต่อไปเหล่านี้เข้าถึงใจผู้คนได้ลึกซึ้งกว่าเดิม?
พร้อมกับหัวใจและเสียงเพลงที่ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป ฉันอยากหาความกล้าที่จะร้องเพลงในแบบที่ไม่ต้องปรุงแต่งอะไร
ความรู้สึกนี้เอ่อล้นขึ้นมา จนถึงจุดที่ฉันไม่สามารถเพิกเฉยต่อมันได้อีกต่อไป
ตอนอายุ 12 ปี เพราะความกดดันที่สะสมอย่างหนัก ฉันมีอาการเวียนหัวและมองเห็นทุกอย่างขาวโพลนไปหมดบนเวทีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความกลัวที่จะต้องกลับไปอยู่ในวินาทีนั้นอีกครั้ง—ยืนตัวซีดเผือดและแข็งทื่อ—กลับมาหลอกหลอนฉัน แต่การมองโลกผ่านหน้ากากช่วยให้ฉันปกป้องตัวเองได้ ความกลัวจึงค่อยๆ จางลง
ตลอด 6 ปีที่ผ่านมา เหมือนเกล็ดปลาที่ค่อยๆ ผลัดเปลี่ยนไปทีละแผ่น
หัวใจของฉันก็เปลี่ยนไป
คนที่เคยมองผู้ชมไม่ขึ้น
ตอนนี้กลับมองใบหน้าของผู้ชม ร้องเพลง และพูดคุยกับพวกเขาด้วยคำพูดของตัวเอง
ผู้คนดูเหมือนจะรู้สึกเอ็นดูที่ฉันไม่สมบูรณ์แบบและปิดบังความเงอะงะของตัวเองไม่ได้
ฉันเพิ่งตระหนักว่า แค่ฉันได้อยู่ตรงนี้มันก็ดีพอแล้ว

photo by yamada masahiro
มันเหมือนฉันได้กลับไปโอบกอดเด็กคนเดิม ก่อนที่จะแบกบาดแผลทางใจไว้
ฉันทำร้ายเด็กในตัวฉันเองมานานมาก แต่
ตอนนี้ เขากำลังแอบโผล่หน้าออกมาแล้ว

ในงานไลฟ์ FC เมื่อวาน ฉันคิดว่า อ่า นี่คือมุมมองที่เห็นผ่านหน้ากากสินะ
มุมมองที่มีแค่ฉันเท่านั้นที่ได้สัมผัส เป็นเอกลักษณ์ของฉันเอง
เมื่อรู้ว่าเหลือเวลาอีกไม่กี่ครั้งที่จะได้เห็นแบบนี้ มันเลยทั้งล้ำค่าและขมขื่น
น้ำตาไหลไม่หยุดเลย

photo by yamada masahiro
เพราะมีรูปแบบนี้ ฉันถึงเป็นฉันในทุกวันนี้
มันช่วยเตือนให้ฉันนึกถึงตัวตนที่แท้จริงมาอย่างยาวนาน
แต่ไม่ใช่แค่หน้ากากหรอกนะ
จากทุกคนที่ฉันได้พบปะ จากการเชื่อมโยงกับผู้ชม
ฉันได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างลึกซึ้ง
ฉันรับรู้ถึงข้อบกพร่องของตัวเองและเปิดใจออก
ผ่านผู้คน ผ่านเสียงเพลง...
ฉันได้เรียนรู้ถึงความโหดร้ายของการมีชีวิต และความงามอันเปราะบางที่มองเห็นผ่านพ้นมันไป
ฉันเริ่มสัมผัสได้ถึงแสงและเงา

photo by fujiitaku

photo by yamada masahiro

photo by yamada masahiro

มีคนเคยบอกว่า
"โลกใบนี้ควรจะสวยงาม"
เคยมีช่วงเวลาที่ฉันคิดว่านั่นเป็นแค่อุดมคติ แต่
โลกใบนั้นก็ตั้งอยู่ที่นั่น ไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งในความงดงามและความสกปรกของมัน
ฉันใช้เวลาหลายปี เดินอ้อมไปไกลกว่าจะเข้าใจว่า โลกสีเทานั้นสามารถแต้มสีสันได้ด้วยตัวมันเอง ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะจัดกรอบมองมันอย่างไร
ความทุกข์และความเศร้า ความยินดีและความสุข
เมื่อได้ลิ้มรสทั้งความเปรี้ยวและความหวาน
ร่างกายที่เคยเกร็งก็ผ่อนคลาย ฉันพูดจาอย่างเป็นธรรมชาติ และวิ่งไปทั่วเวที
ฉันรู้สึกว่าสามารถจับมือเดินไปกับเด็กไร้เดียงสา เงอะงะ และช่างสงสัยคนนั้นที่ฉันเคยเป็นได้แล้ว

photo by yamada masahiro
แต่ฉันก็ยังอยู่กลางสมรภูมิรบ
แน่นอนว่ายังมีส่วนหนึ่งในตัวฉันที่หวาดกลัว แต่
ถึงอย่างนั้น ฉันก็อยากก้าวออกมา
แม้จะบินได้ไม่ดี แม้จะดูแปลกประหลาด
ฉันจะพกพาความกลัวนี้ไปด้วย และท้าทายตัวเองด้วยการส่งมอบเสียงเพลงในรูปแบบที่ไม่ต้องปรุงแต่ง
ก้าวเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันหลังหนี
ความสุข ความโกรธ ความเศร้า ความสนุก อารมณ์ที่ขึ้นๆ ลงๆ
บางครั้งก็ซาบซึ้งใจเมื่อได้พบกับช่วงเวลาอันงดงาม
แม้แต่ตอนที่จมดิ่งลงไปโดยหาความหวังไม่เจอ
ฉันก็อยากยอมรับทุกอารมณ์ความรู้สึกเหล่านั้น
เพราะมันคือลมหายใจแห่งชีวิตที่เป็นของคุณเพียงคนเดียว
ฉันขอบคุณทุกคนที่ฟังเพลงของฉันจากใจจริง
ขอบคุณค่ะ

photo by kawado
ฉันหวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง ทั้งในฐานะฉันคนปัจจุบันและฉันในอนาคต
yama





