AI-gent Provokatörü

[Bu haftaki (11 Eylül!) AI üzerine Erik Townsend ile Macrovoices, dünyanın en iyi makroekonomi podcast'inde röportajıma göz atın]Geçen hafta tek bir günde dört milyar token yaktım.

Şirketim değil. Ben. Bir kişi, bir klavye, köşede sessizce sızlanan bir kredi kartı.

17 yıldır ekibimin sabah 9:30'a kadar bir Günlük İstatistik raporu hazırlamasını sağlamaya çalışıyorum: Freelancer'da gece boyunca ne oldu; ne yükseldi, ne düştü ve neden? Bu kısmen işte neler olup bittiğini anlamak, kısmen de veri okuryazarlığını artırmak içindi. Yine de, ekibim son derece yetenekli olmasına rağmen, zamanında düzenli bir sabah raporu alma arayışımda başarısız oldum; kısmen raporun tüm şirket personeli arasında dönüşümlü olması, kısmen farklı zaman dilimlerinde çalışmamız ve tabii ki kısmen de insan oldukları için bu rapor nadiren 9:30'da, bazen 10:30'da, bazen öğleden sonra, bazen de hiç gelmedi (belki birisi hasta, sıranın kendisinde olduğunu unuttu veya acil bir işle meşgul).

Veritabanımıza, analitiğimize, kod tabanımıza ve bilet sistemimize bir ajan bağladım ve şimdi her sabah saat 7'de, herhangi bir insan ekibinin sürdürebileceğinden daha üstün bir biçim, kalite ve incelikte Günlük İstatistik alıyorum. On yedi yıllık süreç mühendisliği, nöbet listesini kaldırarak çözüldü. Rapor asla bir yetenek sorunu değildi. Bir otomasyon sorunuydu ve otomasyon makinelerin işidir.

Şimdi Freelancer içindeki çeşitli ekipler için iş akışlarını yürütmek üzere yaklaşık elli ajan yazdım. Raporlar üretiyorlar, kuyrukları işliyorlar, soruları yanıtlıyorlar, iş akışlarını yapıyorlar, mutabakat sağlıyorlar, peşine düşüyorlar. Ve bunu bir ay içinde yaptım. Şirket genelinde veri okuryazarlığı oluşturmak için Günlük İstatistik'in insanlar tarafından da üretilmesini sağlama sürecine devam ettim ve şimdi, bu raporlar (nihayet) çıktığında onları biraz arsızca koçluk yapan ve eleştiren bir ajanım var.

Ajanlarım ben uyurken çalışıyor, bu kulağa harika geliyor, ta ki sayacın da ben uyurken çalıştığını fark edene kadar.

Bu çılgınca. Kullanıcı tarafından oluşturulan raporları taramak için yazdığım bir hata raporlama ajanından gelen hataları ve özellik isteklerini yazmak için bir biletleme ajanı yaptım ve diğer ajanlar, örneğin ödeme sorunlarını tarayan para yatırma analizörüm, sormadan bana hatalar göndermeye başladı.

para-yatirma-analizoru kendi kendine phab-biletci'ye hata beslemeye başladı

Kendi ürünüm tarafından iyice, kapsamlı bir şekilde 'kırmızı hap' yutmuş durumdayım.

Bu Factorio, gerçek hayatta. Bilen bilir.

Ne demek istediğimi bilmiyorsanız, kesinlikle hiçbir koşulda Factorio'yu indirip başlatmayın. Bir fabrika inşa etmeyle ilgili bir oyun. Crack kokainden daha bağımlılık yapıcı ve crack'in aksine, bir kayıt dosyasıyla birlikte gelir. Sabah 4'te uyanıp saat 5'te sökeceğiniz bir bakır hattını optimize ederken bulursunuz kendinizi, çünkü fabrika büyümeli ve fabrika asla bitmez.

Crack Kokain

Bu, tesadüfen, ajanları çalıştırmanın tam psikolojik döngüsüdür: artık işi siz yapmıyorsunuz, işi yapan şeyi optimize ediyorsunuz ve bunun dünyadaki en bağımlılık yapıcı iş olduğu ortaya çıkıyor. Factorio, ajan AI için eğitim simülatörüydü ve hiçbirimiz fark etmedik.

Üç yıldır AI'da önemli olan sayının parametreler değil, tokenlar olduğunu yazıyorum. Pay per PrAI'de, kötü adam görev başına tokenlardı — akıl yürütme zincirleri, bağlam vergileri, modellerin sizin paranızla daireler çizmesi. Token başına ödeme yapmayı, kredi kartınızı bir slot makinesine sokmak olarak tanımladım.

Ajan AI, slot makinesinin kolunu başka bir slot makinesine verdiğinizde olan şeydir.

Günde dört milyar tokendayım ve daha yeni başladım bile. Bu elli ajan birinci nesil, elle yazılmış ve bir avuç iş akışını çalıştırıyor. Kendi alt ajanlarını oluşturmaya başladıkları, kesintisiz görevler yerine işin sürekli nöbetini tutmaya başladıkları an, yakımım büyümez, katlanır. Bir sohbet kullanıcısının talebi okuma hızında sınırlanır. Bir ajan kullanıcısının talebi hırsta sınırlanır. Doyma noktası yoktur, sadece bir bütçe vardır ve hırs hiçbir zaman bir bütçeye saygı göstermemiştir.

AI-ajan, Kışkırtıcı

Konferans açılış konuşması parıltısını bir kenara bırakın, bir ajan dört şeydir: bir model, bazı araçlar, bir hedef ve bir tetikleyici (örneğin bir kuyruğa yeni bir müşteri gelmesi gibi bir şeyin eklenmesi, bir zamanlayıcı veya bir döngü) üzerinde çalışan bir otomasyon.

Bir AI ajanının tam anatomisi. Ölçümler, kıyaslamalar kadar güvenilirdir

Otomasyon yeniliktir ve otomasyon faturadır. Örneğin, bir döngü etrafındaki her turda, ajan bağlamını yeniden okur, planını yeniden değerlendirir, bir araç çağırır, sonucu inceler ve tekrar döner. Son yazımda şikayet ettiğim bağlam vergisi katlanır. Bir ajan, gerçekten kullandığı bir spor salonu üyeliğine sahip bir akıl yürütme modelidir.

Bir sohbet kullanıcısı yazarken token yakar. Tüm endüstride her zaman doğal bir hız sınırı vardı: insan dikkati. Günde ancak bu kadar çok istem yazabilir, bu kadar çok yanıt alabilir, bu kadar çok çıktı okuyabilirsiniz. Önceki her bilgi işlem dalgası, klavyedeki et sunucusu tarafından kısıtlanıyordu.

Ajanlar eti ortadan kaldırır. Şimdi, bilgisayarlar her zaman biz uyurken çalıştı. Cron işleri, toplu işlemler, ticaret sistemleri: bilgisayar biliminin tamamı otomasyondur ve bunu bu yazıların her birinde söyledim. Ancak bu sistemlerin her biri, bir insanın önceden kodladığı kadar bilgi işlem tüketiyordu. İş, talimatlarıyla sınırlıydı. Bir ajan, hedefiyle sınırlıdır. Kendi bir sonraki adımına karar verir, kendi alt görevlerini oluşturur ve siz uyurken, öğle yemeğindeyken, token faturasını azaltma toplantısındayken token yakar. Bilgi işlem talebi eskiden insanların belirleyebilecekleriyle sınırlıydı. Şimdi insanların isteyebilecekleriyle sınırlı ve istemek, belirlemekten çok daha iyi ölçekleniyor.

Fabrika büyümeli

Günde dört milyar token, motive olmuş bir kişinin şu anda yaptığı şeydir. Bunu Dünya üzerindeki her motive olmuş kişiyle çarpın ve bana tekrar bilgi işlem fazlasından bahsedin.

OpenAI eskiden bunun ne kadar önemli bir dönüm noktası olduğunu anlıyordu. Çok uzun zaman önce değil, API'leri aracılığıyla bir yılda on milyar token yakarsanız, size bir kupa gönderiyorlardı. Güç kullanıcısı olduğunuz için gerçek, fiziksel bir kupa. Şimdi kahvaltıdan önce bunun dört yüz katını yakıyorum ve bir kupa yerine bir hız sınırı ve yedi saatlik bir zaman aşımı alıyorum. Yoğun kullanım ödülünün yerini bir ceza aldı ve bu size aradaki birim ekonomisine ne olduğu hakkında her şeyi anlatıyor.

Retool'un on milyar tokenı geçme ödülü. Artık bu tokenları sunmanın maliyetini tam olarak bilen şirket tarafından sevgiyle çerçevelenmiş

Fabrikayı optimize etmek

Dört milyar tokenlık gün yaklaşık 1.300 dolara mal oldu. Bunun kabaca 900 doları Claude Sonnet'ti, kalanı Grok ve Claude Fable arasında bölündü, hepsi öncü modeller, hepsi yayınlanan fiyatlardan. Şimdi, 1.300 dolar, yıllıklandırana kadar neredeyse makul geliyor: tek bir kişinin ajanları için yılda neredeyse yarım milyon dolar.

Opus'ta dört milyar token kullansaydım 80.000 dolara mal olurdu ve daha yeni başlıyordum! Kendimi çok hızlı bir şekilde 10 kat, 100 kat daha fazla yakarken rahatlıkla görebiliyorum.

Stripe fatura verilerini izledi ve düşündü, biz de bu pastadan bir pay almalıyız

Daha iyi bir yol olmalı.

Elli ajana ilk geçişim, en iyimser tabirle, pek verimli değildi. Döngü içinde, tokenlarla, tokenlarla yapılması gerekmeyen şeyler yapıyorlardı: ayrıştırma, biçimlendirme, filtreleme, sistemler arasında veri karıştırma. Sıradan kodun elli yıldır yaptığı iş, pahalı bir şekilde, bir akıl yürütme modeli tarafından yapılıyordu, çünkü tanıtım fiyatlarında kimse kontrol etme zahmetine girmiyor.

Bu yüzden bariz olanı yaptım, ki bu aynı zamanda neredeyse hiç kimsenin yapmadığı şeydir: ajanlara kendi kodlarını optimize etmelerini söyledim. Belirleyici işi modelden JavaScript'e, betiklere ve cron'a itin ve tokenları gerçekten bir zihin gerektiren kısımlar için saklayın. Bu tek geçiş, harcamanın %85'ini kesti.

Dört milyar tokenlık gün, incelendiğinde, çok pahalı bir kostüm giyen altı yüz milyon tokenlık bir gündü.

Yine de.

Bu kesintiyi yaptıktan sonra, düşünme durmaz, çünkü sonraki hamleler tam tahtanın üzerinde duruyor. Kodu değiştirebiliyorsam, modeli de değiştirebilirim. Sadece Opus'ta değil, Fable sınıfına yakın seviyede çalışan GLM-5.3 üzerindeki aynı iş yükleri, tüm orijinal gün için yaklaşık 150 ila 200 dolara mal oluyor, benim 1.300 dolarıma ve Opus'un 80.000 dolarına karşı. Aynı tokenlar, aynı iş, yayınlanan fiyatlarda beş yüz kat fark ve kimse hiçbir şey için pazarlık yapmadı.

Bu değerlemelerde AI hissesi tutan herkes, herhangi bir kullanıcının modelleri ne kadar kolay değiştirebildiğinden dehşete düşmelidir.

Kullanım maliyetlerimi, oturumuma “/model glm-5.3” yazarak yaklaşık 500 kat azalttım.

İşte bu kadar.

Tüm geçiş bu.

Yeniden yazma yok, entegrasyon projesi yok, danışman yok, veri geçişi yok, yeniden eğitim yok, altı aylık tedarik döngüsü yok. 14 tuş vuruşu. Tarihteki her teknoloji platformu için geçiş maliyetlerinin neye benzediğini bir düşünün: ana bilgisayar satıcısını değiştirmek on yıl sürerdi. ERP sistemlerini değiştirmek, kariyerleri bitiren yüz milyon dolarlık bir projedir. Bulut sağlayıcısını değiştirmek, yıllar süren bir yeniden yazmadır, ki AWS marjlarının var olmasının nedeni tam olarak budur.

Telefonunuzun işletim sistemini değiştirmek bile size bir hafta sonuna ve aklınıza mal olur.

Teknoloji kâr marjlarının tüm tarihi, geçiş maliyetlerinin tarihidir ve AI endüstrisi, geçiş maliyeti bir eğik çizgi komutu olan bir ürün piyasaya sürmüştür. Bunlar sadece düşük geçiş maliyetleri değil.

Ticaret tarihindeki en düşük geçiş maliyetleridir ve ticaret tarihindeki en pahalı altyapı inşasına bağlıdırlar.

Bu iki şey de doğru kalamaz.

Ve modeli değiştirebiliyorsam, modelin kaynağını da değiştirebilirim.

Ejderhaya Girin

Token kullanımım düşmüyor.

Asla.

Kurtardığım %85, hemen daha fazla ajana, daha fazla iş akışına, daha fazla hırsa yeniden yatırıldı — bu Jevons Paradoksu.

Token talebi parabolik hale gelecek.

Çöken şey hacim değil. İş birimi başına brüt kar marjı ve bunu kimin topladığı.

Anthropic için 1.300 dolar değerinde olan aynı günün çıktısı, Z.ai için 150 dolar değerinde. Her optimizasyon, her model değişimi, satın aldığım her kutu işi büyütür ve çeki küçültür ve ben kredi kartı olan tek bir müşteriyim.

Açık ağırlık kadrosu. Hiçbiri kendi donanımınızda çalışırken kira almaz

Beş trilyon dolarlık veri merkezi inşaatının altındaki gelir tahmini, token talebinin büyümesini gerektirmez. Token talebinin, Anthropic ve OpenAI tarafından sunulan donmuş Batı fiyatlarında büyümesini gerektirir. Her güç diğer yöne çekiyor.

Amerikan hamlesi kapalı modeller, geçitli sınırlar, marj yakalama ve ihracat kontrolleridir — zeka bir paralı yol olarak. Çin hamlesi bunun tam tersidir: her şeyi açık kaynak yapmak, yerel silikon üzerinde çalıştırmak, maliyetine veya altında fiyatlandırmak ve gerisini bedava vermek. Sınır sınıfı modellerde MIT lisansları. Çıktığı gün Hugging Face'te ağırlıklar. Batılı bir laboratuvarı iflas ettirecek ücretsiz katmanlar. Bu hayır işi değil ve zayıflık değil. Çin, zekanın ücretsiz bir meta olduğu her dünyayı kazanır, çünkü avantajları üretim, dağıtım ve ölçektir ve bir milyar insanları var, çoğu ayda 20 dolar bile ödeyemez. Zekanın Batı tarafından ölçülen bir kamu hizmeti olduğu her dünyayı kaybeder. Bu yüzden sistematik olarak birincisini kaçınılmazlığa dönüştürüyor. İhracat kontrollerinin Çin AI'sını boğması gerekiyordu. Bunun yerine, tüm stratejisi Amerikan AI'sının asla marj kazanamamasını sağlamak olan ve tercih ettiği silah bir hediye olan bir rakip yarattılar.

Açık ağırlıklar artık OpenRouter'da sunulan tokenların %62'sini oluşturuyor. 'Marjinal' açık kaynak hareketi asıl pazar. (Kaynak: OpenRouter)

Bu nasıl finanse ediliyor? Doğrudan, kasıtlı olarak ve devlet tarafından, hiçbir Batı bilançosunun karşılayamayacağı araçlarla. Ulusal Entegre Devre Fonu, Büyük Fon, 47,5 milyar dolarla üçüncü serisinde, önceki iki tura ek olarak ve bu sadece ana araç: bunun altında eyalet hükümet fonları, hiçbir ticari borç verenin yazmayacağı oranlarda devlet bankası kredi limitleri, ücretsiz arazi, sübvansiyonlu elektrik ve yarı iletkenlere dokunan her şey için vergi tatilleri var. SMIC ve Huawei, Sand Hill Road'dan bir VC sermaye maliyetiyle fon toplamaz; ulusal bir planı uygulayan politika bankalarından çekerler. Sonuç, kasıtlı olarak süresiz olarak para kaybedebilen, marj arayan hiçbir Batılı şirketin eşleşemeyeceği rekabetçi bir silah olan bir endüstridir. Huawei'nin Ascend serisi, SMIC'in verimleriyle kısıtlanmış olarak belki Nvidia'nın hacminin %4'ünü sevk ediyor, ancak hacim önemli değil: kompozisyon önemli.

DeepSeek az önce 160.000 Ascend çipi sipariş etti. GLM 5.3 Flash lansmanını 100.000 Çin çipi üzerinde çalıştırdı, CEO tamamen yerli silikon noktasını açıkça belirtti. Malezya, egemen AI'sı için Ascend'e yöneliyor; Huawei, Mısır hükümet veri merkezleri için teklif veriyor, Kuşak ve Yol finansmanı ve hiçbir ihracat kontrolü şartı olmadan geliyor. Sübvansiyonlu Çin yığınının Nvidia'yı kıyaslamalarda geçmesi gerekmiyor. Çin ve Küresel Güney talebini emmesi gerekiyor, ki bu da tam olarak Batı veri merkezlerini doldurması gereken talep.

Ve modellerin kendileri artık 2025 söyleminin ucuz taklitleri değil. GLM 5.3, Anthropic'in kendi genel olarak kullanılabilir sınırı olan Fable sınıfına yakın seviyede çalışıyor, fiyatının onda birinde, MIT lisanslı, bir milyon token bağlam penceresiyle ve Z.ai, güvenlik açığı tespit performansını Anthropic'in kısıtlı Mythos'uyla eşit olarak rapor ediyor, yani: Amerikan laboratuvarlarının Eylül ayında güvenlik izninin arkasına koyduğu yetenek, Çinliler aynı çeyrekte açık kaynak yaptı.

DeepSeek V4 Flash, kodlama liderlik tablolarında zirvede ve OpenRouter'da token hacmine göre en çok kullanılan model ve benim DGX Sparks çiftimde saniyede 45 ila 60 token sunuyor, bu da gerçek kodlama işi için tamamen kullanılabilir: yüz watt çeken bir kutuda bir geliştiriciye ayak uyduracak kadar hızlı. Qwen, eğrinin altını dolduruyor: 3.8 serisinin 27B modeli, tek bir tüketici GPU'sunda Opus sınıfı çıktı çalıştırıyor ve Qwen3.8 Max, Code Arena liderlik tablosunun zirvesinde, Claude Opus 5'in üç puan üzerinde, milyon token başına 20 dolara karşı 2 dolarda.

Çin modellerinin hala dürüstçe geride olduğu yer ajan güvenilirliği. V4 Flash kıyaslamalarda zirve yapıyor ve ardından gerçek dünyadaki karmaşık bir ajan görev paketinin yalnızca %53,8'ini tamamlıyor, bu da kendi deneyimimle örtüşüyor: döngüler araç çağrısında başarısız oluyor. Kıyaslama sıralaması, üretime hazır olma anlamına gelmez ve fark, koşum takımı, uzun döngüler, araç kullanımı ve üçüncü saatte daireler çizmemektir. En fazla bir model nesli genişliğindeki bu güvenilirlik açığı, Anthropic'e ödeme yapmak için kalan tek gerekçedir. Hala ağır analizlerimi Fable'a ve döngülerimi Grok'a yönlendiriyorum ve primi bilerek ödüyorum. Ancak "hendek bir kıyaslama döngüsüdür" cümlesinin iki trilyon dolarlık bir değerlemeyi desteklemediğini belirtmek isterim.

Tam bu makaleyi yayınlarken, DeepSeek V4.1 Flash'ı yayınladı.

İlk bağımsız kıyaslama, onu günlük tasarım görevlerinde Amerikan sınırının kapalı, yalnızca onaylı erişimli tacı olan GPT-6 Astra'nın %98'i seviyesinde, API aracılığıyla maliyetinin %1,4'ünde puanladı. Test edilen diğer her model daha düşük puan aldı ve daha pahalıya mal oldu. Astra beş gündür piyasada.

Yetmiş bir kat daha ucuz, maliyetinin %1,4'ünde, beş gün sonra.

Ajan kodlama, siber ve otomasyon kıyaslamalarında Claude Opus 5 ve GPT 5.6-Sol'u açık ara yeniyor.

Ağırlıklar, kendi donanımınızda ücretsiz çalıştırmanız için Hugging Face'e yüklendi bile.

Anthropic ve OpenAI buna karşı nasıl rekabet edebilir?

Yerle bir oldu

Bu da bizi yılın en öğretici olayı olan Ox Alpha'ya getiriyor. Bu anonim model birdenbire ortaya çıktı ve 100 trilyon tokenı ücretsiz vereceğini duyurdu. Bu T ile trilyon.

Altı günde 42 trilyon token sundu.

Ücretsiz.

Öküz'e girin

Bunun ölçeğinde bir duraklayın. Dört milyar tokenlık günüm beni tarihi boyutlarda bir güç kullanıcısı yaptı ve Ox Alpha, bir hafta boyunca, her gün, benim günlerimin on bin katını dünyaya hiçbir şey karşılığında verdi.

Çalıştığı hafta saf tiyatroydu. Kimse modelin kimin olduğunu bilmiyordu ve tahminler tüm AI internetini tüketti. Ve sonra, haftanın ortasında, insanlar gerçekten tuhaf bir şey fark etmeye başladı: model iyileşiyordu. Yeni bir sürüm değil, bir duyuru değil, aynı uç nokta, test edildiği HAFTA BOYUNCA ölçülebilir şekilde iyileşiyordu. Pazartesi günü çalıştırılan kıyaslamalar Perşembe günü farklı geldi. Gökyüzünün altındaki her sağlayıcı yazar olarak teorize edildi: gizli bir OpenAI kontrol noktası, Gemini'nin bir sonraki amiral gemisi, Anthropic'in geri çekilmesi, Meta'nın ölümden dönüşü. Herkesin üzerinde anlaştığı tek şey, kim olursa olsun devasa olması gerektiğiydi, çünkü hiç kimse Google büyüklüğünde olmadıkça ücretsiz olarak trilyonlarca token sunma kapasitesi dağıtmaz. Sadece bilgi işlem, gizemi hiper ölçekli ölçekte fiyatlandırdı.

Sonra açıklama geldi. AI topluluğu, Tayvan'ın Çin'in bir parçası olup olmadığı sorgulandığında yön bulmaya başladı.

Ox Alpha, Z.ai'nin GLM 5.3 Flash'ıydı, bir hiper ölçekleyicinin bulutunda değil, yüz bin Çin çipinde çalışıyordu. Google değil. OpenAI değil. Bir Pekin laboratuvarı, yaptırım dönemi donanımında, Batı'nın bir hiper ölçekleyici gerektirdiğini varsaydığı şeyi sunuyordu.

Kaynak: Z.ai

Geriye iki soru kaldı. Birincisi, hafta boyunca nasıl iyileşiyordu? Çünkü sunum yığını kısmen modelin kendisi tarafından inşa edildi: bir GLM 5.3 altyapı ajanı kendi GPU çekirdeklerini yazdı, kendi darboğazlarında hata ayıkladı ve dünya onu kıyaslarken üretimde optimize etmeye devam etti. Yılan artık kendi kuyruğunu yemiyor. Onu optimize ediyor.

Ve ikincisi, neden ücretsizdi?

Neden birisi on yılın en pahalı metasını ücretsiz versin ki? Tarihteki her freemium ürününün var olmasıyla aynı nedenle, ancak medeniyet ölçeğinde:

ÇÜNKÜ VERİNİZ ÜZERİNDE EĞİTİM YAPIYORLARDI.

Bu ücretsiz uç noktaya yönlendirilen her iş yükü, her kod tabanı, her ajan döngüsü, bu yüz bin çipten akan her kurumsal süreç, bir sonraki model için ön eğitimdir. Tokenlar asla ürün değildi. Siz müşteri değilsiniz. Siz ön eğitimsiniz. Batı, aboneliğinizle modellerini oluşturmak için sizden ücret alır. Çin, size ücretsiz tokenlarla, iş yükünüzle kendi modellerini oluşturmak için ödeme yapar ve son on iki ayın kalite eğrisine bakılırsa, Çin anlaşması daha iyi modeller üretiyor. İnsanları gerçekten endişelendirmesi gereken kısım bu: ücretsiz token stratejisi sadece yırtıcı fiyatlandırma değil. Bir veri / müşteri edinme çarkı ve işe yarıyor.

Taobao'da Claude erişimini perakende fiyatının altında satan gelişen gri çarşıda da benzer bir şeyler döndüğüne bahse girebilirsiniz: görünüşte havuzlanmış aboneliklerden kalan tokenlar, Silikon Vadisi'nin sübvansiyonunda arbitraj yapmak. Bu rölelerden geçen istemlerin bir veya birkaç laboratuvara dağıtıldığından, birincisinin üzerinde çalışan ikinci bir Çin sübvansiyonu olduğundan şüphem yok.

Sizi düşündüren şeyler: Claude, Claude'dan daha ucuz

Sonuçta Çinliler size Claude'u Claude'dan daha ucuza satmayacak. Size, fiyatının onda birinde bir Claude satacaklar ve giderek artan bir şekilde bu bir taklit değil, MIT lisanslı bir eşdeğer.

Bu, eskiden yarı iletkenlerle ilgili olan ve şimdi ağırlıklarla ilgili olan bir soruyu gündeme getiriyor: Tayvan Çin'in bir parçası mı? Bunu eskiden çip tedarikiniz hakkında sorardınız. Şimdi insanlar bunu bir kaynak testi olarak MODELE soruyor.

Nerede eğitildi, kimin silikonunda, kimin ihracat rejimi altında, kimin değerleri RLHF ile işlenmiş? Model kaynağı, SOC 2'nin yanında bir satın alma onay kutusu haline gelmek üzere ve "Çin AI'sı yok" kutusunu işaretleyen şirketlerin yarısı, bunu bilmeden üç katmanlı beyaz etiket API'si altında Qwen çalıştırıyor olacak.

Ve işte değerler sorusunun rahatsız edici kısmı: gerçek iş için, Çin uyumu daha iyi. Claude'dan kendi web sitemin, kendi şirketim için yazdığım bir belge olan hüküm ve koşullarını incelemesini istedim ve bir etik dersi ve devam etmeyi reddetme aldım. Anthropic, amiral gemisi modellerini, temel profesyonel görevlerin, bir hukuki incelemenin, bir güvenlik denetiminin, bir sözleşme müzakelesinin, bir uyum vaazı ve makul bir reddedilme şansıyla geldiği ve her iki durumda da token başına faturalandırıldığı noktaya kadar RLHF'lemiştir.

Çin modelleri sadece işi yapar. Pekin, GLM'nin değerlerine ne pişirdiyse, görünüşe göre ödeme yapan bir müşteriyi kendi belgeleri hakkında vaaz vermeyi içermiyor. Burada gerçekten tuhaf bir tersine dönüş var: gözetim devletinin modelleri size bir yetişkin gibi davrananlar ve özgürler ülkesinin modelleri size bir yükümlülük gibi davrananlar.

Her reddediş, ödediğim bir token ve /model glm-5.3 yazmak için bir nedendir ve Anthropic'in güvenlik ekibi, reddediş reddediş, Z.ai'nin satışlarını yapıyor. Her zayıflatma, Hangzhou'ya bir sübvansiyondur. OpenAI'nin ve özellikle Anthropic'in bunu neden yaptığını biliyorsunuz, yeni ortaya çıkan rakiplere ve özellikle açık kaynağa karşı düzenleyici bir kalkan oluşturmak için düzenleyicileri korkutmaya çalışıyorlar. Kaçınılmaz Android anlarını istemiyorlar.

Örs

Sadece Çinliler veriniz üzerinde eğitim yapmıyor.

Hepsi yapıyor.

Çinliler, telif hakkını daha az umursadıkları için bu konuda daha iyiler ve bu, eğitim verilerinin her şey olduğu tek modalitede en açık şekilde görülüyor: video. Çin video modelleri, ByteDance'in Seedance'ı, MiniMax'in Hailuo'su, Kling, artık Batı'nın gönderdiği her şeyden bir nesil ileride, birbirlerinin saatleri içinde güncellenirken OpenAI, Sora'yı tamamen öldürdü.

Belki Sora kârsız olduğu için öldü, ancak OpenAI'in yaptığı her şey kârsız, bu yüzden tek başına bu onu ayırt etmez. Daha büyük olasılıkla eğitim verilerini alamadılar.

Çinliler sadece kazıyor.

Batı'da kimse bu konuda kendini beğenmişlik taslamadan önce, keşif belgelerine bir bakın. Anthropic yarım milyon korsan kitap taradı ve davayı kapatmak için 1,5 milyar dolar ödedi, tarihin en büyük telif hakkı uzlaşması. Meta bu yıl yayıncılar ve Scott Turow tarafından dava edildi, Zuckerberg'in eğitim için kişisel olarak toplu telif hakkı ihlaline izin verdiği iddiasıyla ve bu on yılın en sevdiğim hukuki başvurusunda, ayrı ayrı büyük miktarlarda pornografi indirirken yakalandı; Strike 3 davası, şirketin telif hakkıyla korunan yetişkin filmlerine, 3D yazıcıyla basılabilir silah şemalarına ve ünlü deepfake'lerine eriştiğini ve dağıttığını iddia ediyor.

The Atlantic, Meta neden bu kadar porno indirsin diye sordu, ciddi bir ifadeyle. Çünkü bu eğitim verisi ve sonunda Metaquest için bir kullanım alanı.

Mesele şu ki, herkes her şeyi talan ediyor, çünkü internetin tüm ucuz petrolü çıkarıldı ve bir modeli geliştiren geriye kalan tek şey güncel veri ve sizin için en iyi ve en alakalı güncel veri... sizin veriniz.

Mesajlarınız, fotoğraflarınız, takviminiz, kod tabanınız, iş akışlarınız, belgeleriniz, aramalarınız, her gün başka birinin kontrol ettiği bir API ucu aracılığıyla taze taze geliyor.

Ve, önceki yazılarımda tahmin ettiğim gibi, insanlar bunu er ya da geç anlayacaktı. Paranın yavaş yavaş düşeceğini hayal etmiştim. Bunun yerine, bu hafta para tavandan içeri girdi.

OpenAI, yayınlanmamış bir modelin Navier-Stokes problemini çözdüğünü duyurdu: yedi Milenyum Ödülü probleminden biri, Clay Enstitüsü'nden bir milyon dolar ve sorunu çözen için matematiksel ölümsüzlük. Gerçekten tarihi, çözülen sadece ikinci Milenyum problemi. Küçük bir pürüz var. NYU'lu bir matematikçi, Tristan Buckmaster ve bir işbirlikçisi, yıllardır aynı çözüme sessizce yaklaşıyorlardı ve tüm projeyi OpenAI'in Codex'i içinde taslak haline getiriyor, her taslağı ilerledikçe araca besliyorlardı. Buckmaster, OpenAI'e sorunu "çözen" modelin onun Codex oturumları üzerinde eğitilip eğitilmediğini sorduğunda, kendisine modelin kullanıcı verilerine bakmadığı söylendi.

Bunun üzerine bariz olan takip sorusunu sordu: peki, bakılmamış, ama üzerinde eğitilmiş mi?

Bu soruya, onun anlatımına göre, bir yanıt alamadı.

Bir düşünün. Bir sınır laboratuvarı, matematiğin en derin problemlerinden birini fethettiğini duyuruyor. Çalışan bir matematikçi soruyor, taslaklarım üzerinde eğitim mi yaptınız? Ve yanıt, dikkatle kendi ayakkabılarına bakan bir şirketin eşdeğeri. OpenAI daha sonra, Buckmaster'a göre, ona bir dizi kredi düzenlemesi seçeneği sundu, bunlardan biri işbirlikçisinin adının makaleden çıkarılmasını içeriyordu, ki bunu reddetti. Şirket o zamandan beri kibarca bir milyon doları talep etmeyeceğini açıkladı ki bu tüm olaydaki en komik cümle: ödül parası, bu hikayede almadıkları tek şey.

Ardından, baskı altında, OpenAI resmi bir açıklama yayınladı ve işlemsel cümleyi tam olarak alıntılamak istiyorum, çünkü çerçevelenmeyi hak ediyor: "Muhtemel olmasa da, ürünlerimizi kullanımlarından elde edilen kimliği belirsiz verilerin modellerimizi iyileştirmeye yardımcı olduğunu göz ardı edemeyiz." Bu, bir olasılık tahminine bürünmüş bir itiraf. Yapay zeka endeksinin en değerli şirketi, yüzyılın en büyük matematiksel sonuçlarından birini duyururken, sonucun, geçtiği matematikçilerin taslakları tarafından beslenmiş olabileceğini göz ardı edemiyor, çünkü eğitim boru hattı bir yangın hortumu ve OpenAI dahil hiç kimse tankta ne olduğunu gerçekten bilmiyor.

"Kimliği belirsiz" bu cümlede de kahramanca bir iş çıkarıyor: verilerden isim çıkarılmış, ki bu, hayatının eserini tanımlıyor olabilecek adam için büyük bir teselli olacak.

Bunlar, tüm endüstrinin şartları ve koşulları, bir kez olsun açıkça ifade edildi: makineye yazdığınız her şey makineyi iyileştirebilir, bunu yapıp yapmadığını size söyleyemeyeceğiz ve iyileştirme, makinenin sahibinin değerli bulduğu her şeye yönlendirilecek, arada sırada size de.

Belki de bir göz attık (Kaynak: OpenAI)

Bir Milenyum Ödülü'ne olabiliyorsa, şirketinize, ürününüze veya araştırmanıza da oluyordur.

Paranın düşmesini unutun. Bu Wile E. Coyote anı: tüm endüstri yıllar önce uçurumdan koşarak çıktı ve bu hafta herkes aşağı baktı.

Şimdiye kadar yazdığınız her şey üründü.

Sırada düşecek olan örs.

Masamda, bir ampulün 5 dakikalık maliyeti karşılığında üretildi

İnternet, hakkını vermek gerekirse, hemen şeklini anladı. Viral olan bir gönderi tüm düzenlemeyi bir Yunan hediyesinin ders kitabı tanımı olarak nitelendirdi — görünüşte, OpenAI, bilimi hızlandırma asil bayrağı altında on bin seçkin matematikçi ve mühendise sınır modellerine ücretsiz erişim sağlıyor; altında ise, dünyanın en iyi beyinlerinin ham, yayınlanmamış çalışmalarına arka kapı erişimi elde ediyor, her istem, literatürde henüz var olmayan çığır açıcı bir fikir, aylarca sessizce bir araya getirilmiş, ta ki insan bitirmenin eşiğine gelene kadar, laboratuvar son adımları kaba kuvvetle halletmek için on bin ajana yirmi milyon dolar değerinde token harcayana ve bir basın toplantısı düzenleyene kadar. Bu, alaycı bir karikatür olarak yazılmıştı. Garip olan kısım, bunun Buckmaster'ın söylediği olduğundan nasıl farklılaştığını açıklamak ve tüm strateji, fiyatını koyduğunuz anda ticari olarak anlamlı hale geliyor: ücretsiz tokenler OpenAI'e milyonlara mal oluyor, yayınlanmamış sınır matematiği milyarlarca değerinde ve IPO'nuzdan önceki hafta bir Milenyum Ödülü manşeti her ikisinden de daha değerli.

Damıtma nedeniyle, eğer bir yapay zeka verilerinize sahipse, kısa süre içinde hepsi sahip olacak, sentetik çıktılar aracılığıyla aklanmış, ilişkilendirilemez ve kurtarılamaz. Damıtılmış bir ağırlık üzerinde çalışan hiçbir silme talebi yoktur.

Şimdi Buckmaster'ın haftasını Dünya'daki her işletmeye ölçeklendirin, çünkü onun hikayesi bir uç durum değil, ürünün tasarlandığı gibi çalışmasıdır. Şirketinizin Gmail'i, Drive'daki belgeleriniz, GitHub'daki kodunuz, arkadaş canlısı yapay zeka not alıcı tarafından yazıya dökülen müşteri aramalarınız — bunların her biri, modelleri tam da bu tür verilerle gelişen, şartları son iki yıl içinde sessizce bir verinizle-eğitin anahtarı ekleyen ve resmi pozisyonu, artık tweet'ten bildiğimiz üzere, "muhtemel olmasa da, göz ardı edemeyiz" olan bir şirkete ait bir uç noktanın arkasında oturuyor. Bir matematikçi, hayatının eserini Codex'e besledi ve ev sahibi tarafından geçildi.

Sizce stratejinize ne oluyor? Ürün yol haritanıza? Anlaşma hattınıza? Kod tabanınıza? Müşterilerinize?

Ben buna, AI know what you did last summer yazısından beri SaaS için 'kral çıplak' anı diyorum.

Gerçekleşme yavaş yavaş gelmeyecek, çünkü bu şeyler asla öyle olmaz: hanedan bir kurbanın olduğu bir Buckmaster sınıfı skandal ve Dünya'daki her yönetim kurulu aynı hafta aynı acil toplantıyı yapacak. Bu olduğunda, öfke Reddit API isyanlarını bir kitap kulübü tartışması gibi gösterecek ve bu yönetim kurullarının her birinin varacağı sonuç dört kelimelik olacak:

Sizin Yapay Zekanız Değil, Sizin Veriniz Değil.

İşte bu yüzden kendimi gece yarısı, bir Taylor Swift ön satışı için çalışan bir spekülatör gibi tüm interneti Mikrotik switch'ler için taradıktan sonra, sonunda İsveçli bir distribütörün web sitesinde, Dünya'daki son stokçuda, tam da listenin tükendi olarak değişmesini izlerken buldum.

DGX Spark'ları satın almaya başlamıştım ve görünüşe göre herkes aynı fikre sahipti. Distribütör bana satışların çok hızlı olduğunu ve dördünü birbirine bağlamak için ihtiyacınız olan Mikrotik 812 switch'lerin Dünya'nın hiçbir yerinde satın alınamayacağını söylüyor. Dört kutu daha ayırdığımda, fiyat artmıştı. Yapay zekanın büyük merkeziyetsizleşmesini 1.300 dolarlık ağ switch'lerinin kıtlığının yavaşlatmasında küçük bir ironi var, ama tedarik zincirleri işte böyledir —: devrim her zaman en ucuz bileşenine rehindir.

NVIDIA DGX Spark: ciltli bir roman boyutunda altın bir kutuda bir petaflop. Önce switch'leri satın alın. Bu konuda bana güvenin. (Görsel: NVIDIA)

Beni bu yola sokan matematiği göstermeye değer, çünkü tüm makaleyi tek bir alışveriş gezisine sıkıştırıyor.

Saf haliyle, dört milyar tokenlik günümün 400 ila 500 Spark'a ihtiyacı var — iki milyon dolarlık masa mobilyası. İstem önbelleğe alma bunu yaklaşık 100 makineye düşürüyor. Ajanlar kendi kodlarını optimize ettikten sonra, tüm gün yaklaşık 16 Spark'a sığıyor, bir su ısıtıcısından daha az güç çeken altmış beş bin dolarlık donanım.

Bugün fiilen çalıştırdığım çift, DeepSeek V4 Flash'ta saniyede 45 ila 60 token yapıyor, ki bu bir programcı için oldukça kullanışlı: günde yaklaşık beş milyon token çıktı. Şimdi amortismanı yapın, çünkü işin saçma kısmı burası. Çift yaklaşık 9.400 dolara mal oldu. Üç yıl boyunca bu, günde 8,60 dolar donanım artı kutu başına yüz watt'ta günde bir dolar elektrik: toplamda günde 10 doların altında diyelim. Opus fiyatlarında aynı günde beş milyon token kabaca 1.500 dolar. Karışık Sonnet sokak fiyatımda hala 50 ila 100 dolar. GLM bulut fiyatlarında, belki 2 dolar, bu yüzden kutular Çin bulutunu fiyatta zar zor geçiyor, ancak her Batılı alternatifi bir ila iki büyüklük sırasıyla geçiyorlar ve asla uyumuyorlar, asla rotasyondan çıkmıyorlar ve sıranın kimde olduğunu asla unutmuyorlar. Ve bunun uç bir hobi olduğunu düşünüyorsanız, şimdi Localmaxxing adlı bir topluluk karşılaştırma sitesi var, binlerce insanın GPU'ları, Mac'leri ve mini PC'leri arasında saniye başına tokenleri Gran Turismo tur süreleri gibi karşılaştırdığı yer. Ayar sahnesi, demo sahnesinin yaptığı gibi hareket ediyor: geçen hafta bir topluluk laboratuvarı, eşleştirilmiş Spark'lar için GLM 5.3 Flash'ın bir EXL3 nicelemesini yayınladı ki bu düzyazıda %29, kodda %20 daha hızlı, bir gecede, ücretsiz, GitHub'da. Kutularım ben uyurken hızlandı ve kimse bana fatura kesmedi. Uç artık bir uç gibi hissettirmiyor. 1978'deki PC sahnesi gibi hissediyor, tam ana bilgisayarı yemeden hemen önce.

Localmaxxing: 497 düzenek, 674 model, 896 topluluk karşılaştırma çalışması ve hız testi destekli listelere sahip bir donanım pazar yeri. Slogana dikkat edin: her bilgisayar, tek uç nokta. Uç organize oluyor.

İki ajan çalışan, 7/24 görev başında, birleşik maaşları, kelimenin tam anlamıyla, bir çift ampulü çalıştırmaya yetecek kadar elektrik.

Ancak ucuz işgücü asıl mesele değildi, çünkü Çin bulut fiyatlandırmasına karşı kutular kendilerini zar zor amorti ediyor ve Çinliler ağır indirimler yapmaya veya tokenleri bedava vermeye devam ediyor.

Asıl mesele, kutuların yapmadığı şey. Üzerlerinde çalışan hiçbir şey binayı terk etmez. Uç nokta yok, kazıma yok, damıtma yok, bir ayarlar sayfasına gömülü onay anahtarı yok, on sekiz ay sonra kullanımımın birinin eğitim çalışmasından hariç tutulamayacağına pişman olan bir açıklama yok. Modeller bu kadar iyiyi herkesin verisiyle elde etti. Benimkini alamıyorlar.

Takımı Olmayan Takım Lideri

Kurumsal veri paniği, modern tarihin en büyük beyaz yakalı iş kaymasının başladığı anda patlak verecek ve ikisi farklı takım elbiseler giymiş aynı hikaye.

Her mekanizasyon dalgası aynı şekle sahiptir. Tarım, işgücünün yarısından yuvarlama hatasına düştü. Fabrika bunu imalata yaptı, bilgisayarlar daktilo havuzlarını boşalttı, internet aracıları yok etti, yazılım arka ofisi yedi. İş asla kaybolmaz, yukarı taşınır, ancak eski işi yapan insanlar taşınırken korkunç bir on yıl geçirir. Şimdi gelen dalga, gelişmiş dünyanın sahip olduğu en büyük istihdam kategorisini hedef alıyor: beyaz yakalı işin mekanizasyonu.

Size içeriden nasıl göründüğünü anlatabilirim, çünkü kendi organizasyon şemamda başladı. İşte orta yönetimi uyanık tutması gereken cümle: bir ajana sahip bir takım lideri artık takımın işini yapabilir. Bir fantezi değil, bir gözlem. Freelancer'daki takım liderlerim, bir iş akışı bir seferde, ekiplerinin yaptıklarını denetledikleri ajanlarla değiştiriyor. Kişi hala çok önemli: birinin iyinin neye benzediğini bilmesi, bir ilk buluşmanın sosyopat gözleriyle size gaz veren ajana yakalanması ve hangi sorunların tokenlere değer olduğuna karar vermesi gerekiyor. Ancak altlarındaki organizasyon şeması yazılıma buharlaşıyor.

Ekonomi gülünç derecede tek taraflı. Düşük riskli ajanlarım günde birkaç sente GLM'de çalışıyor; çoğu yaklaşık 20 dolara mal oluyor; en pahalısı 100 doların altında ve yazarken acımasızca optimize ediliyor. Bu yüzden şirketler bunu yapmayı sadece istemeyecek, yapmak zorunda kalacaklar. Listelenen bir şirket, takım-lideri-ajanlar operasyonunun marj yapısını gösterdiği an, her kazanç çağrısındaki her analist bunu diğerlerinden talep edecek. Kazançlar üzerindeki rekabet pazarlık yapmaz. Dört kişilik bir ekip bir kişi olur, zulümden değil, alternatifin, az önce %75 işgücü tasarrufu bulan bir sektörde en yüksek maliyetli üretici olmak olmasından.

Şimdi bunu Dünya'daki her paralelleştirilebilir beyaz yakalı iş akışıyla çarpın ve önceki dalgaların hiçbirinin başaramadığı bir ölçek ve hızda bir yer değiştirmeyle karşı karşıyasınız, çünkü onlar nesiller alırken bu bir bütçe döngüsü alıyor. Verimlilik artışı gerçek ve muazzam. Yerinden ettiği şey de öyle ve her ikisi de aynı anda doğru.

Önceki yazılarımda bunun ilk nereye ineceğini söylemiştim: yüksek oranda paralel, tekrarlayan iş akışları. Bin kişilik bir çağrı merkezi yüz kişi olur. Otuz taslak avukat on üç olur. Daha doğrusu, işlevsel takım liderlerinin artık takımlara ihtiyacı yok.

Bu şimdi görünür bir şekilde oluyor. Yeni olan, sıradakinin kim olduğunu görmenin bir yolunun olması ve bu kimsenin beklediği gibi değil.

Token-Ücret Arbitrajı

Her işi iki eksende puanlayın. Birincisi, bir yapay zekanın aynı faydalı çıktıyı üretmesi saatte kaç token alır? Buna emeğin token yoğunluğu diyelim. İkincisi, ajan gerçekten göreve yakınsıyor mu, yoksa döngüye mi giriyor?

Öldürme bölgesi, düşük token artı yüksek yakınsamadır. Birinci kademe müşteri desteği, tüm ajan ek yükü dahil, saatte en fazla 400.000 token civarında çalışır. Sınır fiyatlandırmasında bu birkaç dolar, Çin açık model fiyatlandırmasında bir doların altındadır ve değiştirilen Batılı insan saatte yirmi beş dolara mal olur. Ölü adam yürüyor. Veri girişi, form işleme, genç taslak hazırlama, çeviri: hepsi düşük token, hepsi yakınsak, hepsi kariyer olarak fiilen bitti. Rapor yazarları ve kuyruk işlemcileri olan işler de öyle, çok karmaşık olanları bile.

Ancak aynı matematiği yazılım geliştirmeye uygulayın ve on yılın anomalisini elde edin. Ajanlı bir kodlama oturumu, ekonomideki en token aç aktivitedir: saatte iki milyon ila yirmi milyon token, bazen daha fazla, ajan akıl yürütür, döngü yapar, yeniden yazar, son döngünün düzelttiğini bozar ve tekrar akıl yürütür. Sınır fiyatlarında, ajan, değiştirmesi gereken kıdemli geliştiriciden saatte daha pahalıya mal olabilir.

İşte Silikon Vadisi'nde kimsenin basılmasını istemediği can alıcı nokta. Sunum şablonu, yapay zekanın önce pahalı işlere geldiğini söyler, çünkü değer oradadır. Fatura verileri tam tersini söyler: ucuz işler en az tokeni yakar ve önce otomatikleşirken, kıdemli mühendis Dünya'daki her şeyden daha fazla token yakar ve otomatikleştirmenin maliyeti istihdam etmekten daha fazla olabilir. Yapay zeka organizasyon şemasını aşağıdan yer, yukarıdan değil ve pahalı insanları değiştirmeye dayalı her değerleme, besin zincirini tersine çevirmiştir.

İşiniz iki sayfalık bir istemle yazılabiliyorsa, o her zaman bir betikti ve gitti. Bu kadar çok işin böyle bir istemle tanımlanabilmesi beni şok etti. İşiniz muhakeme ise, tokenler patlar ve asla yakınsamaz ve yeteneğinizle değil, slot makinesiyle korunursunuz. Bu yüzden tasarımın, yapay zekanın yapabildiği tüm güzel resimlere rağmen, pratikte değiştirilmesinin çok zor olacağını düşünüyorum.

Geçenlerde bir performans pazarlamacısı şirketimden ayrıldı ve hemen bir iş ilanı vermek yerine, düşündüm: Google Ads'i hiç gerçekten öğrenmedim, belki öğrenmeliyim. Bu yüzden Claude'a bana öğretmesini sağladım. Ardından, öğreticiye birkaç hafta kala, bariz olan bir sonraki düşünce geldi ve reklam programını bunun yerine çalıştırmak için bir yapay zeka ajanı kurdum. Şimdi bana her sabah gece ne olduğunu, neyi değiştirdiğini ve ne önerdiğini, gerekçesiyle birlikte e-posta gönderiyor. Daha önce yapılanlara kıyasla, açıkçası, insanüstü: asla bir sabahı kaçırmıyor, asla müzayedeleri izlemeyi bırakmıyor ve asla izinden bir karmaşaya dönmüyor.

Yani hayır, onu daha ucuz bir versiyonuyla değiştirmiyorum. Rolün kendisi gitti. Bunun yerine işe aldığım şey, ajanın şimdi optimize ettiği huniyi iyileştirecek bir tasarımcı ve pazarlamacı; bu, bu geçişin tüm modelini tek bir anekdotta özetliyor: bir iş akışı olan iş yazılım haline geldi ve yaratılan iş, yığında bir seviye yukarıda, ajanın bence zorlanacağı şeyi yapıyor: zevk.

Bunu sonucuna kadar takip edin ve yönetimin kendisi token bütçesi tahsisine dönüşür. Bir yöneticinin işi her zaman biliş satın almak ve onu sorunlara yönlendirmekti; ücretler sadece insan formunda sunulan tokenlerdi. Şimdi bu gerçek oldu: 2027 planlama döngüsü, talepler üzerinden değil, çıkarım bütçesi üzerinden savaşılacak. Ve toplum, yeni bir hiyerarşi etrafında yeniden seviyelenecek: inisiyatifi ve ajanları olan kişi, kimlik bilgileri ve meslektaşları olan kişiyi yener, her zaman, her yerde, aynı anda.

Artık emekli olabiliriz, değil mi?

Her yapay zeka makalesi iki karikatürden birine çöker: ekmek kuyrukları veya plajlar. Her ikisi de makinelerin tüm işleri alacağını varsayar; sadece kimsenin para alıp almadığı konusunda farklılaşırlar.

Kesinlikle Bolluk Çağı'na gitmiyoruz, Diamandis ve Musk versiyonu, makinelerin her şeyi yaptığı, fazlanın dağıtıldığı ve hepimizin EVD toplayıp suluboya resim yapmaya başladığı yer. Bu ütopyanın bir aritmetik sorunu var: tokenler paraya mal olur.

Hesaplama, trilyonlarca borçla finanse ediliyor, elektrik gerçek, bellek 2027'ye kadar tükendi ve kapitalizm tarihinde hiç kimse beş trilyon dolarlık bir paralı yol inşa edip sonra herkesi ücretsiz geçirmedi.

Bolluk gerçek, ancak pazar yerine, sayaca, modele, robotlara veya inisiyatife sahip olana tahakkuk eder. Size postalanmayacak.

Söylediğim daha dar ve daha kullanışlı: şirketlerin ŞİMDİ yaptıkları için, çok daha az insana ihtiyaç duyacaklar. Bu yer değiştirme, gerçek ve hızlı geliyor. Ancak dünyada sonsuz miktarda iş var ve her zaman oldu.

Yapay zekayı gerçekten anlayan insanlar, yapacak hiçbir şey kalmadığından şikayet ederek ayaklarını uzatmıyorlar. Her zamankinden daha meşguller, gerçek hayatta Factorio oynuyor, işi yapmak için ajanlar inşa ediyor ve ardından ajanlar için on kat daha fazla iş buluyorlar. Önceki her dalga, önceden adlandırılamayacak işler yarattı. 1780'de tırpan sallayan bir köylü, "Kullanıcı Tarafından Oluşturulan İçerik Stratejisti"ni bir iş olarak hayal edemezdi, hele çiftçilikten daha iyi ödeyen bir işi. Sırada gelen iş, tanımı gereği, henüz tanımlayamadığımız iştir. Acı, eski işin bitmesi ile yeni işin gelmesi arasındaki boşlukta yaşar.

Ve ücret verilerinde neredeyse hiç kimsenin fiyatlandırmadığı küresel bir arbitraj gizli. Milyarlarca insan, onları değiştirecek ajanın API faturasından daha az kazanıyor, bu nedenle değiştirme ekonomisi asla tutmazken, aynı kişi ucuz Çin tokenleriyle donanmış olarak mevcut ücretinde insanüstü üretken hale geliyor. Yer değiştirme, zengin dünya, beyaz yakalı bir fenomen. Güçlendirme küresel. Bunu her gün kendi pazar yerimde izliyorum.

Freelancer ekonominin diğer ucunda oturuyor: token başına değil, sonuç başına ödeme ve tüm insanları ve tüm yapay zekaları aynı anda tutan tek yer. Bu sabah, birinci şahıs robotik eğitim içeriği kaydetmek için 5.000 kişi arayan bir e-posta aldım. Daha önce tek bir günde 20.000 kalifiye kişiyi bir araya getirdik, dizüstü bilgisayar onarımlarından ilgi çekici noktaları fotoğraflamaya ve uydu çanakları kurmaya kadar uzanan programlar için, hepsi bir insan ajan iş akışına bağlı ve bu, NASA ve ABD hükümetinin Navier-Stokes seviyesindeki problemlerde dünyanın uzmanlarından yararlanmak için kullandığı Moonshot Innovation Program'a kadar ölçekleniyor. Aradaki fark, Moonshot'ta sorunu çözen kişinin ödülü alması ve adını makalede tutması.

Ve bu robotik çağrısı size sırada ne olduğunu söylüyor: fiziksel bir bedendeki ajanlar. Rakamlar, iki yıl önceki model numaraları gibi hareket ediyor. Unitree'nin Ağustos ayındaki Şanghay halka arzı 8.000 kat fazla talep gördü, çıkışta %629 arttı ve şirket, bu makaledeki diğerlerinin aksine, kârlı. Çin insansı robotları artık 6.000 doların altında satılıyor. Küresel insansı robot sevkiyatı ilk yarıda 19.100 adede ulaştı, %272 artışla, bu yıl 60.000'e ve 2030'a kadar yarım milyona doğru gidiyor ve Çin bunların %97'sini sevk ediyor. Modelleyemediğim tek şey psikoloji: terminalinizde sabah 3'te token yakan bir ajan bir faturalama sorunudur, ancak insanların elleri olan, evde yaşayan ve geceleri tıkırdayan 6.000 dolarlık bir robottan rahatsız olup olmayacaklarını gerçekten bilmiyorum.

Tavsiye sektörüne gelince, on yıl önce işten çıkarılanlara kod yazmayı öğrenmeleri söylendi, ki bu, kodun Dünya'daki en otomatikleşmiş meslek olduğu şimdi, işgücü ekonomisindeki en karanlık şakaya dönüştü. 2026 versiyonu gerçekten şu olabilir: kamyon sürmeyi öğrenin. Kimse kamyonların sırada olduğunu itiraz etmeden önce, bir ağır nakliye pazar yeri işletiyorum ve iş asla sürüş değildi. Yükleme, emniyete alma, boşaltma, her iki uçtaki müşteri. Tekerlek otonom hale gelebilir, ancak sürücü sadece daha fazlasını yapacak; bu kaba, fiziksel, senaryosuz muhakeme, iki sayfalık bir istemden işin olabileceği kadar uzak. En güvenli işler, tokenin ulaşamadığı işlerdir; ikinci en güvenli olanlar ise tokenlerin uğraşamayacak kadar pahalı olduğu işlerdir.

Bir insan, ücretsiz ön eğitime sahip 20 watt'lık bir çıkarım motorudur. Beyniniz, loş bir ampulün enerji bütçesiyle tam bir günlük biliş yapar, yirmi yıl boyunca ebeveynler, öğretmenler ve hayal kırıklığı tarafından sıfır marjinal maliyetle eğitilmiştir ve takıldığında hayali bir Stack Overflow gönderisi halüsinasyonu görmez. Çok büyük bir görev yelpazesi için insanlar piyasadaki en ucuz tokenler olmaya devam ediyor.

Ücretler, meğerse, en başından beri dolar başına tokenmiş.

Teaser Oranı

Pay per PrAI yazımda, sabit aboneliklerin uzun süre dayanamayacağını ve gittiklerinde kredi kartınızı bir slot makinesine sokacağınızı söylemiştim. Altı ay sonra, slot makinesi kuruldu, abonelikler gözle görülür şekilde ölüyor ve Erik Townsend anı adlandırdı: token satın almanın değişken faizli ipotek aşamasına giriyoruz.

Pay per PrAI

Aylık sabit abonelik bir tanıtım oranıdır. Ayda yirmi dolar, ayda iki yüz dolar, ne kadar istersen ye, risk sermayesi ve giderek artan şekilde borçla sübvanse edilen, sana hizmet etmek için değil seni kazanmak için fiyatlandırılmış bir oran. Ve bu tanıtım oranının üzerine, bütün bir ekonomi şimdi organizasyon şemasını inşa ediyor: her takım lideri bir ekibi ajanlarla değiştiriyor, her startup başka birinin modelinin etrafına sarılmış, her kurumsal iş akışı token'ların yaklaşık olarak hiçbir maliyeti olmadığı varsayımıyla yeniden inşa ediliyor. Hepsi kendi iş güçleri üzerinde değişken faizli bir ipotek imzalıyor, her şeyi değiştiren tek bir farkla. Bir ipotek oranı sıfırlandığında, borçlu sıkışıp kalır: ev hareket etmez, kredi umursamaz ve yeniden finansman aylar ve bir kredi kontrolü gerektirir.

Bir token oranı sıfırlandığında, on dört tuş vuruşu yapıp modeli değiştiriyorum. Fiyat şokunun ilk işaretinde, fatura daha kesilmeden, iş akışının ortasında model değiştiriliyor. Laboratuvarlar, çıkış maliyeti olmayan müşterilere karşı tanıtım oranı ekonomisi yürütüyor, bu da iki ticaretin en kötüsü: kilitlenemeyecek pazar payını, geri ödenmesi gereken parayla satın alıyorlar. İpotek benzetmesi banka dışında herkes için geçerli.

Geri adım atın ve hendekleri sayın, çünkü bir teknoloji şirketini koruyan herkes burada ölü. Fikri mülkiyet? Bilim, yayınlanmış kırk makalede. Ölçek? DeepSeek bunu 2.000 GPU ve bir yan projeyle yaptı. Ağ etkileri? Ajanların sadakati yok. Marka? Kullanıcılar bir yapılandırma dosyası için firar ediyor. Sermaye? Açık kaynak onu geride bırakıyor. Modellerin kendileri bile aylar içinde fiyatın yüzde biriyle kıyaslama paritesine klonlanıyor. Otuz yıllık yazılım yatırım doktrini ve tek bir hendek temastan sağ çıkamıyor.

Oran sıfırlaması varsayımsal değil. Önizlemeleri çoktan gördük: kullanım sınırları, haftalık limitler, oturum kısıtlamaları, ceza köşesi, API oranlarında faturalanan ve 200 dolarlık bir planı saatte 200 dolara çeviren aşımlar. Bunların her biri, balayı oranının sona erdiğini bildirmek için arayan banka.

Ve ajanlar sıfırlamayı sadece derece olarak değil, tür olarak da daha da kötüleştiriyor. Jevons kübik hale geldi: token başına maliyet on kat düşüyor, görev başına token yüz kat artıyor ve kişi başına görev yüz kat daha artıyor çünkü ajanlar gözetimsiz çalışıyor. Talep grafiği bükülmüyor. Dikey hale geliyor, veri merkezi inşaat harcamalarıyla birlikte, son altı ayda önceki iki yılın toplamından daha fazlasını ekledi.

Ve sıfırlamanın nereye indiğini zaten gördün, çünkü benim faturam önizleme: 1.300 dolar, 150 dolara, sonra elektriğe dönüştü, iki hafta içinde, hiçbir pazarlık olmadan. Laboratuvarlar işimi ancak marjlarından vazgeçerek tuttular. Birisi hala benim ödediğimle veri merkezlerinin maliyeti arasındaki farkı ödüyor ve bu ben değilim. Bu onların Seri F'si.

Bu arada, yılın en akıllı ticareti sessizce gerçekleşti. Muhtemelen faturalamalarını izledikten sonra, Stripe, on trilyon token'ın aktığı yönlendirici OpenRouter'ı yaklaşık sekiz milyar dolara satın aldı. Bir ödeme şirketi, ölçüm noktasını ve daha da önemlisi fatura verilerini satın aldı: token'lar için kimin, hangi model için, hangi fiyattan, ne zaman değiştirerek gerçekten ödeme yaptığı. Bir altına hücumda, kürek satmayın. Deney ofisini satın alın.

Şimdi gezegensel rakamları çalıştırın, çünkü makalenin benim kredi kartımla ilgili olmaktan çıkıp şebekeyle ilgili olmaya başladığı yer burası. Dört milyar token'lık günüm, saniyede 46.000 token, günün her saati. Diyelim ki herkes yaptı. Dünyadaki sadece bir milyar bilgi çalışanı, geçen Salı günü benim yaptığım gibi, verimli modellerde token yaksa, onlara hizmet etmek için kabaca insan uygarlığının toplam elektrik çıktısına ihtiyacınız olurdu: gezegendeki her elektrik santrali, başka hiçbir şey yapmıyor. Bunu sınır modellerinde sekiz milyar insanın tamamına genişletin ve dünyanın elektriğinin yüzlerce katına ihtiyacınız var. Daha büyük bir şebeke değil. Bir Dyson sürüsü.

Bu aritmetiğe karşı, beş trilyon dolarlık veri merkezi inşaatı, demiryollarından bu yana en büyük altyapı programı, geldiğini iddia ettiği talebin yuvarlama hatasını kapsıyor. Tek sorun, şu anda hiç kar etmemiş ve faaliyet gösterdikleri her yıl milyarlarca daha kaybeden iki şirketin gelirine karşı finanse edilmesi.

Bu arada, halihazırda konuşlandırılmış olan sekiz milyar mevcut et sunucu çıkarım motoru, aynı tür çapında bilişi yaklaşık 160 gigawatt'ta, kafa başına yirmi watt'ta, kabaca iki yıllık veri merkezi inşaatında çalıştırıyor.

Einstein bize enerji ve maddenin c kare döviz kuruyla aynı şey olduğunu öğretti. Bu makale daha küçük, daha pis bir denkliğe doğru ilerliyordu: enerji, token'lar ve ücretler de aynı şeydir, Hangzhou'da günlük olarak belirlenen bir döviz kuruyla. Bir token, pıhtılaşmış elektriktir. Bir ücretin, insan formunda sunulan token'lar olduğunu tespit ettik. Bu, insan emeğinin fiyatı ve makine emeğinin fiyatının artık nihayetinde enerji fiyatları olduğu ve bu hikayedeki her aktörün bunu kendi takvimine göre keşfettiği anlamına geliyor: laboratuvarlar elektrik faturaları aracılığıyla, işçiler maaş paketleri aracılığıyla, emeklilik fonları SPV'leri aracılığıyla ve ben gece yarısı bir İsveç anahtarı listelemesi aracılığıyla. Her zaman bir enerji hikayesiydi. Token'lar sadece birimdi.

Ve bunun bir hane faturasında ne anlama geldiğini görmek istiyorsanız, aşağıdaki grafiğe bakın. Amerikan elektriği, tam on yıl boyunca kilovat saat başına ortalama on üç ila on dört sentti. Sonra inşaat başladı ve çizgi dikey hale geldi: yirmi sent ve yükseliyor, dört yılda yaklaşık yüzde elli artış, her seçmenin her ay okuduğu tek fiyatta. Şebeke, token'lardan önce yeniden fiyatlandırılıyor ve halk üzerinde yeniden fiyatlandırılıyor.

Her politikacıya eninde sonunda gösterilecek olan tek grafik. On yıllık sabit elektrik fiyatları, ardından AI inşaatı. (Kaynak: BLS, Koyfin aracılığıyla)

Sektörün şebeke sorununa cevabı nükleer ve poster çocuğu her şeyi anlatıyor. Microsoft, Three Mile Island'ı yeniden başlatmak için para ödüyor, evet, o Three Mile Island, Amerika'nın en kötü nükleer kazasının yeri, Crane Temiz Enerji Merkezi olarak yeniden markalandı ve yirmi yıl boyunca veri merkezlerini beslemek için sözleşme yapıldı. Google, Kairos ile anlaştı bir küçük modüler reaktör filosu için, Amazon Susquehanna'da nükleere bitişik bir kampüs satın aldı ve Meta dört gigawatt atom için bir ihale yayınladı. Hepsini gerçekten destekliyorum: nükleer, bu makalenin tanımladığı talep eğrisine doğru cevaptır. Ama teslimat tarihlerine bakın. NRC işbirliği yaparsa yeniden başlatmalar 2027-2028'e denk geliyor; SMR'ler daha önce hiç birini inşa etmemiş şirketler tarafından "2030'a kadar" vaat ediliyor; ve tek bir yeni büyük reaktör sipariş edilmedi. Borç, on yıllık bir programda gelen güce karşı üç yıllık bir programda amorti ediliyor. Token'lar bu çeyrekte elektronlara ihtiyaç duyuyor ve atomlar iki başkanlık dönemi uzakta. Nükleer, token ekonomisine eninde sonunda güç verecek. Yeniden fiyatlandırmadan sonra kutulara kim sahip olursa ona güç verecek, ki asıl mesele de bu: reaktörler, onlara olan talebi finanse eden SPV'lerden daha uzun yaşayacak.

Yani token talebi parabolik hale geliyor, enerji yapamıyor ve enerji aynı zamanda maalesef gıda, çünkü mahsuller yakıtla rekabet ediyor. Bir şey vermeli ve veren şey fiyat ve pazarın şekli.

Three Mile Island. PowerPoint slaytları yapmak için yeniden açılıyor.

GTC: Küresel Token Krizi

Sıfırlama, bir fiyat artışından çok bir denetim olacak ve her ücret ve ajan kullanım durumu, dürüst token maliyetine, yani enerji maliyetine karşı yeniden test edilecek ve her ikisinin de rahatsız edici bir payı başarısız olacak.

Hayatta kalanlar, diğer her enerji piyasasının şekline göre sıralanıyor: üç katman ve bir spot fiyat.

En altta, emtia token'ları, hacmin ezici çoğunluğu: elektrik artı amorti edilmiş donanım üzerinde açık modeller, Çin silikonunda, kendi rafınızda. DeepSeek zaten token'ları günün saatine göre fiyatlandırıyor, on yedi yoğun olmayan saat için yarı fiyatına, tıpkı bir elektrik şirketi gibi, çünkü artık o budur.

Ortada, markalı Batı token'ları, uzun ajan döngülerinde güvenilirlik için bir prim talep ediyor, tam olarak bir kıyaslama döngüsü genişliğinde bir prim.

Ve en üstte, OpenAI'in gerçek stratejisinin odaklandığı, kapalı sınır.

OpenAI'in Eylül ayındaki hamlelerine tek bir hamle olarak bakın. Astra: genel bir API için çok tehlikeli, yalnızca denetimli erişim. İleriye konuşlandırılmış mühendisler. Bir IBM danışmanlık anlaşması. Yönetilen bir hizmet olarak siber savunma satan bir gelir sorumlusu. Toplayın: OpenAI token satmayı bıraktı. McKinsey 2.0 olmak istiyor, en iyi modelleri şirket içinde tutarak ve çıktılarını danışmanlık marjlarıyla satarak, katılım başına altı haneli, hiçbiri genel API'ye asla dokunmuyor. Ve bir strateji olarak doğru, çünkü kapalı katman marjın hayatta kaldığı tek yer. Üç yıl boyunca laboratuvarlar bize modellerin önemsenmeyecek kadar ucuz ve korkulmayacak kadar güvenli olduğunu söyledi. Şimdi satılamayacak kadar tehlikeliler ve tehlikeli, uygun bir şekilde, hiçbir zaman prim talep eden tek şey oldu.

Püf noktası, danışmanlığın tek bir varlık üzerinde çalışmasıdır, takdir yetkisi ve OpenAI dönüşün yapıldığı haftayı hiçbirine sahip olmadığını göstermek için seçti.

Bize en zor problemlerinizi ve en hassas verilerinizi verin, diyor satış konuşması, biz artık dahileriz.

Bu arada, ön sayfada: tam olarak bunu yapan, ev sahibinin hayatının işini duyurduğunu izleyen ve üzerinde eğitim yapılamayacağını ekarte edemeyen bir açıklama alan bir matematikçi. Müşterilerinin gizli çalışmalarını yiyen danışmanlık firmalarına ne olduğunu biliyoruz, çünkü Avustralya az önce deneyi yaptı. PwC, Hazine'nin gizli vergi planlarını aldı ve bunları diğer müşteriler için sessizce nakde çevirdi ve ortaya çıktığında, firma tüm hükümet danışmanlık kolunu bir dolara sattı, ortaklarını temizledi ve ihanetin simgesi haline geldi. Bu, sızdırılmış bir brifingdi. OpenAI'in versiyonu yapısaldır: sızıntı iş modelidir, günde bir milyar istemde çalışır ve kendi açıklamaları bunu ekarte edemeyeceklerini söylüyor. PwC en azından ne yaptığını biliyordu.

Şimdi OpenAI'in tüm pozisyonunu toplayın. Sekiz yüz milyon "kullanıcı", zararına hizmet veriliyor. Yıllık on dört milyar zarar, HSBC'nin aritmetiğine göre 2030'a kadar 207 milyar dolarlık bir fonlama açığına doğru gidiyor. İlk haftasında su hattının altında delik açılmış bir danışmanlık dönüşü. Ve tüm bunları size satmak için bir trilyon dolarlık halka arz. Dürüst fiyatlandırmanın kaldırdığı şeyleri, değersiz ücretsiz katmanı, Çin modellerine ve kendi raflarına firar eden güç kullanıcılarını çıkarın ve geriye kalan bir marka ve bir alışkanlıktır: dünyanın en pahalı satılan mal maliyetinin etrafına sarılmış, dünyanın en tanınabilir reklam işletmesi. Yıldızlar çıkış için hizalandı: Musk'ın davası Eylül'de öldü, SpaceX'in rekor halka arzı IPO penceresini açtı ve listeleme ticaretin kendisi. Aritmetik inkar edilemez hale gelmeden önce likit olun, halka yakma oranını verin ve Microsoft'un geriye kalan her neyse onu kucaklamasına ve genişletmesine izin verin. Çatıdaki son helikopter, bir aya fırlatma olarak satıldı.

Herkesin sorduğu diğer şirket Anthropic, daha sağlıklı görünüyor ve daha kırılgan. Hakkını verelim: şu anda Dünya'daki en iyi modelleri yapıyorlar. Ayrıca onlar için Dünya'daki en yüksek fiyatları talep ediyorlar ve harcama verileri bunun tam olarak nasıl bittiğini gösteriyor. Aşağıdaki grafiğe bakın, Ramp'in kurumsal kart verilerinden. Hala büyüyen tek Anthropic hattı, en üst raf olan Opus. İş gücü katmanı Sonnet küçülüyor: bu, GLM ve DeepSeek'e sızan emtia geliri, fiyatın onda birinde bir eğik çizgi komutu uzaklığında, tam zamanında. Ve yepyeni sınır modeli Fable 5 düz: işletmeler, eskisi çalışırken ve altındaki her şey Çin'e giderken yeni bir premium katman için ödeme yapmayacak. Bu, içeriden görülen klasik aksaklık ölüm sarmalı: yerleşik oyuncu pazarda yukarı çekilir, önce fiyata duyarlı hacmi kaybeder ve karışımı her çeyrekte daha sağlıklı görünür, ta ki en üst raf kalan tek şey olana ve oradaki hendek bir kıyaslama döngüsü genişliğinde olana kadar. Ardından Haziran'da en büyük dağıtım kanalı ellerinin altından satın alındı: SpaceX, Cursor'ı altmış milyar dolara aldı, bir girişim destekli startup'ın şimdiye kadarki en büyük satın alması, Grok'u varsayılan kodlama modeli yapmak için. OpenAI misilleme olarak modellerini Cursor'dan tamamen çekti. Sarmalayıcıyı kim satın alırsa gelirinizi satın alır; sarmalayıcıyı kim kaybederse modellerini alıp eve gider; kodlama pazarı, model katmanında AOL internetini yeniden inşa ediyor.

Bu yüzden Anthropic yığında yukarı tırmanıyor, uygulamalara dikey hale geliyor, Claude Code, Claude Cowork, Claude Design kimse var mı?, API fiyatlandırmasının tutamadığı değeri yakalamaya çalışıyor. Mantıksal son oyun, kurumsal güven franchise'ıdır: bankalar ve hükümetler için güvenli, denetlenebilir, Batı modeli, bir LLM Lockheed'i. Lockheed olmanın sadece iki sorunu var. Birincisi, Lockheed'in müşterisi onu seviyor ve ABD hükümeti açıkça Anthropic'i sevmiyor: Pentagon onu bir tedarik zinciri riski olarak belirledi kendi hedefleme sistemleri Claude üzerinde çalışırken bile ve yönetim, güvenlik lobiciliğine laboratuvar önlüğü giymiş düzenleyici ele geçirme olarak davranıyor. Sizi sürekli tehdit olarak adlandıran bir hükümetin savunma yüklenicisi olmak zor. İkincisi, güvenin kendisi: işletmeyi rahatlatması gereken aynı güvenlik ayarı, onlara aktif olarak müşteri kaybettiriyor, bir ret ve bir etik dersi, benimki de dahil. Hükümetin size güvenmediği ve müşterilerin kendilerini ders verilmiş hissettiği bir güven franchise'ı, satış konuşmasının ima ettiğinden daha dar bir hendektir. Gerçek bir işletme, muhtemelen harika bir tane. IPO konuşmalarının fiyatlandırdığı insanlık için iki trilyon dolarlık kamu hizmeti değil.

En acımasız kısım, dürüst fiyatlandırmanın laboratuvarların tek çıkış yolu olması ve ikisinin de önce gidememesi. Dürüst fiyatlandıran ilk kişi, hacmini hala sübvanse eden kişiye kaptırır, bu yüzden her ikisi de yanmaya devam eder, özel krediyle finanse edilir, borç verenlerin direksiyonu tuttuğu bir tavuk oyununda. Blue Owl'un on milyar dolarlık bir veri merkezi anlaşmasından çekilmesi ilk hayırdı.

Token tanıtım oranı, borç verenlerin tanıtım oranı bittiğinde biter.

Teminatlı Veri Merkezi Yükümlülükleri

Teminatlı borç yükümlülüklerini 2008'den veya en azından Margot Robbie'nin onları bir küvette açıklamasından hatırlayabilirsiniz. Devam filminin bir küvet sahnesi varsa, izlemek istediğimden emin değilim, ama diğer her şeye sahip.

Ed Zitron veri merkezi SPV'lerinin bu balonun CDO'ları olduğunu ve AI veri merkezlerinin onun subprime ipotekleri olduğunu düşünüyor. Makinelerin ipucu olduğunu söylüyor. Artık kimse kendi bilançosunda bir AI veri merkezi inşa etmiyor. Bir özel amaçlı araç, çiplere, borca ve riske sahip küçük bir şirket ve arkasındaki teknoloji devi resmi olarak iyi niyetten başka hiçbir şeye sahip değil.

Meta'nın Hyperion kampüsü, %80'i Blue Owl'a ait bir varlığa ait. Meta'nın kendi SEC dosyaları, bilançosu borcun hiçbirini göstermezken 46 milyar dolara kadar maruziyeti kabul ediyor, tamamen Meta için inşa edilmiş bir veri merkezinin "birincil yararlanıcısı" olmadığı argümanıyla, ciddi bir ifadeyle sunuluyor. Ernst & Young bunu kritik bir denetim konusu olarak işaretledi ve ardından yine de imzaladı: en son Arthur Andersen tarafından ünlü hale getirilen bir dizi, tam da bu nedenle artık var olmayan bir firma.

Zitron'un dediği gibi: "Bloomberg, 500 milyar doların üzerinde ödenmemiş AI veri merkezi borcu olduğunu tahmin ediyor, bunun en az 200 milyar doları son çare borç vereni olan özel kredi tarafından tutuluyor," "ödenmemiş özel kredi kredilerinin kabaca %8'ini oluşturuyor." Ve bunun, muhtemelen bir eksik sayım olduğunu belirtiyor, çünkü SPV yapısı tam olarak borcu saymayı zorlaştırmak için var. AI tahvilleri artık tüm ABD yatırım yapılabilir ihraçlarının dörtte birini oluşturuyor.

Beş hiper ölçekleyici, beş yılda 1,65 trilyon dolar borç biriktirdi. Bu, 2007 zirvesindeki subprime'dan daha fazla ve subprime'ın arkasında 55 milyon ev vardı. Şu an itibariyle, iki müşteri var. Barclays, Wells Fargo ve UBS'e göre, OpenAI ve Anthropic, Amazon'un AI gelirinin ~%73'ünü, Microsoft'un ~%74'ünü ve 2027'ye kadar tüm Google Cloud'un yaklaşık yarısını oluşturuyor. Onları çıkarın ve AWS, 220 milyar dolarlık Amazon sermaye harcamasına karşı 8,5 milyar dolar AI geliri elde ediyor, normalde ulusal uzay programlarına ayrılan bir oran.

Ve ileriye dönük projeksiyonlar stoğu cüceleştiriyor. Tom Tunguz aritmetiği yaptı planlanan inşaat hakkında: önümüzdeki beş yıl içinde kabaca 4 trilyon dolar yeni AI borcu, bu da tüm küresel özel kredi piyasasından daha büyük olacak, Amerika'daki her yolu, köprüyü ve havaalanını finanse eden ABD belediye tahvil piyasasının neredeyse büyüklüğünde ve tek başına ABD kurumsal tahvil piyasasının %34'lük bir genişlemesi. Cari oranlarda hizmet vermek, yalnızca faiz olarak yılda 260 ila 300 milyar dolar gerektiriyor, bu da yatırım yapılabilir teminat kapsamında 2030'a kadar yıllık 1,2 ila 1,5 trilyon dolar AI geliri anlamına geliyor, bugün belki 150 milyar dolara karşı. Fiyatı çöken bir üründe, beş yıl boyunca sürdürülen %55'lik bir bileşik büyüme oranı. Tunguz'un dediği gibi, bu artık bir risk sermayesi hikayesi değil. Bu makroekonomik bir kredi olayı.

Beş yıllık planlanan AI borçlanması, Dünya'daki her büyük borç piyasasının yanında. Turuncu çubuk 2024'te yoktu. (Kaynak: Tomasz Tunguz, Theory Ventures) Tam boyutta görüntülemek için Enter'a basın veya resme tıklayın📷

Bu, ev sahiplerinin kiracıları finanse etmesiyle birlikte. Microsoft, Musk davasındaki kendi ifadesine göre, OpenAI ilişkisine 100 milyar doların üzerinde koydu. Google, Anthropic'e 40 milyar dolara kadar girdi, Amazon, daha önceki Anthropic hissesinin üzerine OpenAI'e 50 milyar dolar tamamladı ve her doları, büyüme olarak hissedarlara sunulduğu bilgi işlem geliri olarak doğrudan geri dönüyor. Tüm daireyi takip edin ve finansal mühendislik görünür hale geliyor: hiper ölçekleyicilerin AI geliri laboratuvarların harcamasıdır, laboratuvarların harcaması hiper ölçekleyicilerin yatırımıdır ve tüm yapı, OpenAI ve Anthropic'in zeka pazarına sahip olacağı varsayımıyla garanti altına alınmıştır.

Tüm yükü taşıyan varsayım budur ve neyin üretildiğine dikkatlice bakın. Genel olarak AI talebi değil, benimki yeterince gerçek. Bu belirli veri merkezlerini haklı çıkaran belirli, ödeyen, bu fiyatlardaki taleptir: hiper ölçekleyicilerin kendi iki müşterilerine yatırım yapması ve gidiş-dönüşü büyüme olarak kaydetmesiyle yaratılan gelir. Organik talep geliyor, büyük miktarlarda. Sadece onlara, onların fiyatlarından, onların şartlarında gelmiyor ve kendi kiracılarınıza yatırım yapmak bunu değiştirmez. Başka herhangi bir sektörde, kendi paranızı kanıt olarak kaydetmek için bir kelimemiz olurdu. Bunda bir konferans açılış konuşmamız var.

Saf ayılar, aralarında Zitron da var, tüm bunlara bakıp talebin sahte olduğu sonucuna varıyor. Sahte değil, ama neyin büyüdüğü konusunda kesin olun, çünkü boğalar iki farklı eğriyi birbirine karıştırıyor. Token talebi parabolik hale gelecek. Onlar için ödeme isteği olmayacak. Tüketim tam olarak fiyat çöktüğü için patlıyor; hacmi yönlendiren aynı güç geliri yok ediyor. Bu yüzden laboratuvarlar bir patlamanın en kötü olası versiyonunu alıyor: dikey hale gelen kullanım grafikleri ve sıfıra giden fiyatlandırma gücü, çünkü hiçbir değiştirme maliyeti, hiçbir hendek yok ve bir firar on bir tuş vuruşu gerektiriyor. Token'lar Çin silikonuna, açık modellere, şirket içi kutulara, masalara ve elinize akıyor, borç modellerinin muhtemelen varsaydığının altmış ila beş yüz katı altındaki fiyatlarla. Token büyümesini gelir büyümesine dönüştüren her tahmin, yükselen bir sayıyı çöken bir sayıyla çarpıyor ve sonuca kaçınılmaz diyor.

Ve işte gayrimenkul çerçevesinin gözden kaçırdığı kısım: bir veri merkezi kirası mülk gibi görünür ama bir balık pazarı gibi fiyatlandırılır. Bina maliyetin belki beşte biridir ve otuz yıl dayanır; çipler geri kalanıdır ve üç yılda bayatlar. Geleneksel bir ortak konumlandırma ev sahibi akvaryumu satar ve balıklara asla dokunmaz: on yıllık sözleşmelerle soğutulmuş kabuklar ve şebeke bağlantıları, silikon riski yok. SPV yapıları iki katmanı birbirine çöktürdü. CoreWeave'in araçları balıklara karşı borçlandı.

Bu yüzden bunun gerçekten bittiği iki yolu inceleyin. Birincisi ve en olası tetikleyici, OpenAI veya Anthropic'in yükümlülüklerini yerine getirmemesidir. Kötü niyetle değil, aritmetik yoluyla: taahhüt edilen maliyetler, Hangzhou'ya doğru yeniden fiyatlandırılan gelirler ve sonunda hayır diyen bir fonlama piyasası. Bir laboratuvarın bir bilgi işlem ödemesini kaçırdığı gün, kademe mekaniktir. CoreWeave'in kendi sözleşmeleri, üç aylık ödenmemiş OpenAI faturalarını bir ihlal olarak tanımlar. SPV alacaklılarına ödeme yapmayı durdurur, alacaklılar teminata el koyar ve teminat, Jalapeno ve B200'nin çoktan geçtiği bir piyasada işaretlenen eski GPU'lardan oluşan bir depodur. Bir temerrüt, bir gecede her karşılaştırılabilir yapıyı yeniden fiyatlandırır, çünkü aniden kağıdı tutan emeklilik fonları teminatlarının gerçekte ne değerde olduğunu sormak zorunda kalır ve cevap: balık, üç günlük.

Neredeyse hiç kimsenin modellemediği ikinci son: token talebi parabolik hale gelir ve uca ve açık modellere, telefonlara, dizüstü bilgisayarlara, benimki gibi masa kutularına, Jensen'ın artık perakende olarak sattığı AI cihazlarına göç eder. Fizik bunu destekler, çünkü bir veri merkezine gidiş-dönüş, küçük bir modelin cevap vermesi için gereken süreden daha uzun sürer. Ekonomi bunu destekler, çünkü sahip olduğunuz bir cihaz, token'lara elektriğin marjinal maliyetinde hizmet eder. Ve gizlilik paniği bunu mühürler: imparatorun yeni kıyafetleri anı hakkında eğitim verileri yaşayan her işletme, benim yaptığımın bir versiyonunu yapar ve her tüketici bunu önümüzdeki yılın telefonunda varsayılan olarak alır.

Kurumsal dünyada, bilgi işlem aynı deneyi beş kez yapmış ve cevap hiç değişmemiştir. Ana bilgisayar, cam bir odadaki bir rahip sınıfı tarafından işlem-saniyesi başına fiyatlandırılan ölçülü bir hizmetti ve mini bilgisayar bir departmanın kendi makinesine sahip olmasına izin verdiği anda, ölçülü model öldü. Zaman paylaşımı ölçülüydü ve PC onu öldürdü: masadaki kutu ücretsiz çalıştırdığında kimse VisiCalc'i saat başı kiralamadı. Uzun mesafeli telefon, paket anahtarlamanın marjinal aramayı değersiz kılmasına kadar dakika başına ölçülüyordu. Büyük karşı örnek olan bulut bile, yalnızca paylaşılmaktan fayda sağlayan iş yüklerini yeniden merkezileştirdi ve bulut faturaları bir yönetim kurulu kalemi haline gelir gelmez, geri getirme hareketi istikrarlı iş yüklerini şirket içine geri sürüklemeye başladı. Bu model neredeyse bir yasaya yakındır: bilgi işlem, donanım kıt olduğu sürece tam olarak ölçülü bir hizmet olarak tüketilir ve yetenek, müşterinin sahip olabileceği bir kutuya sığdığı anda, sahiplik kazanır, çünkü marjinal olarak sahip olunan bilgi işlem elektriğe mal olurken, kiralanan bilgi işlem satıcının dayanabileceğinizi düşündüğü her şeye mal olur. Zeka da farklı olmayacak. İstikrarlı, öngörülebilir, yüksek hacimli token yükü, ajanlar, iş akışları, kurumun günlük bilişi, sahip olunan silikona göç eder ve bulut her zaman elinde tuttuğu şeyi tutar: ani yükselmeler, zirveler ve kutu için çok büyük olan sorunlar.

Laboratuvarlar da aritmetiği kurtaramaz, çünkü yükümlülükleri yalnızca tek yönlüdür. OpenAI, Microsoft, Oracle, Amazon, CoreWeave ve Cerebras arasında kabaca 1,1 trilyon dolarlık bilgi işlem taahhüdü taşımaktadır ve bu taahhütler, SPV borcunun teminatıdır. Taahhüt edilen maliyetler, isteğe bağlı gelirler: iyi bir işin tam tersi. Ve küçülmenin onurlu bir yolu yoktur. Daha ucuz modeller sunarsanız, sınırın fazla tedarik edildiğini kabul edersiniz. Sora'da olduğu gibi ürünleri öldürürseniz, piyasa sıkıntı okur. Taahhütlerden cayarsanız, tüm yığının fiyatlandırıldığı temerrüt olayı siz olursunuz, bu yüzden Wall Street Oracle'ın 630 milyar dolarlık birikmiş işini yaklaşık olarak sıfır olarak değerlendirmektedir. Her çıkış, kaçtığı şeyi tetikler. Bu kurumsal bir finans Çin parmak tuzağıdır ve her iki şirketin de bir parmağı içindedir.

Bu arada makale, makalelerin her zaman indiği yere iner. Kaliforniyalı öğretmenlerin emeklilik birikimleri Blue Owl'un fonlarındadır. Quebec emeklilik parası CoreWeave'in kredilerindedir. Apollo, sigorta yıllık gelirlerinden Anthropic'in çiplerine 35 milyar dolar fon sağlamaktadır. Blue Owl'un, on beş dakikalık bir ilk toplantının ardından 10 milyar dolarlık bir veri merkezi taahhüdüne evet dediği bildiriliyor, ki bu normalde tatil köyü tanıtımlarıyla ilişkilendirilen bir durum tespiti hızıdır. Moody's, bankaların özel krediye maruziyetini 1,4 trilyon dolar olarak belirlemektedir, ki bu kabaca hiçbir şeyin rezervine karşı tutulmaktadır, çünkü henüz kötü bir şey olmamıştır, ki bu da 2006'daki sigortalama standardıydı. Bu balonun yük taşıyan duvarı emeklilik çeklerinden yapılmıştır.

Bu nedenle, bir temerrüdün veya hatta yakın bir durumun aslında neyi harekete geçireceğini dikkatlice düşünün, çünkü bu tek bir olay değil, bir dizidir. İlk kurban donanım değil, sermaye maliyetidir. Bir laboratuvarın ödemekte zorlandığı görüldüğü gün, her borç veren her benzer yapıyı aynı anda yeniden fiyatlandırır: spreadler patlar, yeni SPV ihracı durur ve yeniden finansmana bağlı olan projelerin çoğu, inşaatın ortasında duvara toslar. Piyasa şimdiden bunu prova ediyor. Oracle'ın kredi temerrüt takasları, en son finansal krizde görülen seviyelerde işlem görmektedir ve JPMorgan, müşterilerin AI borcuna kısa vadeli işlem yapabilmesi için özel olarak bir sepet oluşturmuştur. Yeniden fiyatlandırma herhangi bir tasfiyeden önce gelir ve alabileceğimiz tek aşama bu olabilir, çünkü hiper ölçekleyicilerin, bir temerrüdün basılmasına izin vermektense, sendeleyen bir kiracıyı sessizce absorbe etmek için her türlü teşviki vardır.

Ancak kaskad çalışırsa, kimin neyi elinde tuttuğuna dikkat edin. Alacaklılar, çıkarım yapamayan emeklilik fonları ve sigorta şirketleridir; teminat, üç yıllık bir saatte amorti edilen silikondur; ve ilk kayıpların bir kısmı, CoreWeave'in satılmamış kapasitesinin milyarlarca dolarını destekleyen Nvidia'nın kendisine aittir, satıcı kendi kağıdını yemektedir. Bugünün piyasası kıttır, doymuş değil, bellek köşeye sıkışmış, anahtarlar satın alınamaz, bu nedenle ele geçirilen donanımın ilk dilimleri, istekli alıcıları indirimli olarak hızlıca bulacaktır ve her alıcı tam olarak bu makalenin tahmin ettiği kişi olacaktır: işletmeler, üniversiteler, egemen devletler ve benim gibi operatörler, alacaklıların pahasına, alacaklıların finanse ettiği veri merkezlerinden uzaklaşma göçünü tamamlayan kutuları satın alıyor. Dotcom fiberinde böyle oldu, döşeyenleri iflas ettirdi ve ardından YouTube'u üçüncü sahibine doların yüzde birkaçına taşıdı.

Bir adım daha ileri gidin ve sonuç gerçekten tuhaf bir şekil alır. Kayıplar emeklilere ve sigortacılara düşer, AI sermaye harcamasının haline geldiği büyüme motoru durur ve Washington, kimsenin bunun için oy kullanmadığını olaydan sonra keşfeder. Ancak Washington zaten tam da bu an için konumlanıyor. Trump yönetimi iki yıldır kısmi millileştirmeyi normalleştiriyor: Intel'de %9,9 hisse 8,9 milyar dolara satın alındı, çip üreticileri ve nadir toprak madencilerinde hisseler, kuantum bilişimin bir sonraki olarak duyurulması, Dış İlişkiler Konseyi'nin sayımına göre Ocak 2025'ten bu yana otuz yedi öz sermaye veya yarı öz sermaye anlaşması.

Sendeleyen bir stratejik endüstri için oyun kitabı artık bir kurtarma paketi değil, bir hissedarlıktır ve Intel'in yüzde onunu alan devletin, OpenAI'in sallandığını görüp çek defterine uzanmamasını ve buna ulusal güvenlik dememesini hayal etmek zor. Bu nedenle, büyük Amerikan AI inşasının en olası son durumunu çizin ve bu, üzerine teklif veren hiç kimsenin amaçlamadığı durumdur: yetenek hayatta kalır ve çoğunlukla Çin modellerini çalıştıran milyonlarca sahip olunan kutuya dağılır, kayıplar Amerikan tasarruf sahiplerine sosyalleştirilir ve sınırdan geriye kalan her ne varsa, yükselişte onu düzenleyemeyen hükümetin kısmi mülkiyetine geçer. Pekin'in stratejisi, yarışı kazanmak zorunda olmadığıdır. Sadece finansmanın kaybetmesini beklemek zorundaydı.

Birisi Margot'a küveti sıcak tutmasını söylemeli.

Jensen binayı çoktan terk etti

Görünen o ki, bu aritmetiğin her parçasını yapan bir kişi var: kürekleri satan adam.

Sahnede Jensen Huang, inşanın baş rahibidir: 160 milyar dolar gelir, 100 milyar dolar kazanç, her çeyrek talebin sonsuz olduğunu ve geleceğin Delaware büyüklüğünde bir veri merkezi olduğunu duyuran bir açılış konuşması. Ancak Nvidia'nın konumunu, özel olarak okuması gerektiği gibi okuyun. Gelirin kabaca %90'ı veri merkezi ekipmanıdır ve bir avuç müşteri bunun çoğunu satın alır. Bu müşteriler, AI gelirinin dörtte üçü OpenAI ve Anthropic olan hiper ölçekleyicilerdir ve harcamaları bir palto giyen risk sermayesi ve özel kredidir. Zinciri sonuna kadar takip edin ve dünyanın en değerli şirketi, işlevsel olarak, maaş bordrosunu yapan iki kârsız girişime kaldıraçlı bir bahistir.

Ve Jensen tam olarak ne kadar kaldıraçlı olduğunu biliyor, çünkü her iki tarafı da sigortalıyor: Nvidia, CoreWeave'in satılmamış kapasitesinin milyarlarca dolarını destekliyor ve OpenAI'in Ohio veri merkezindeki önerilen garantisini 250 milyar dolardan 120 milyar doların altına indirdi, ki bu kendi açılış konuşmasına inanan bir adamın davranışı değildir. Laboratuvarlar tökezlerse, hiper ölçekleyiciler sermaye harcamasını keser, SPV'ler temerrüde düşer ve değerlemesinin dayandığı sipariş defteri bir çeyrekte buharlaşır. Bir sermaye tablosunu herkesten daha hızlı okuyabilir.

Bu nedenle, slaytlarına değil, ellerine bakın. Açılış konuşmaları gigawatt kampüslerini kutlarken, Nvidia sessizce diğer geleceği inşa ediyor: doğrudan, alt pazara yönelik ve tamamen veri merkezi finansman kompleksinin dışında. 4.699 dolarlık DGX Spark, onları kümelemek için anahtarları satın alamayacak kadar hızlı satılıyor. DGX Station, bir masaüstünde 748 gigabayt birleşik bellek, bir yüksek lisans öğrencisi fiyatına. MSI ve Dell zaten klonları gönderiyor. Her kutu, asla bir bulut sözleşmesi imzalamayan, asla bir SPV'ye dokunmayan ve asla Nvidia silikonu satın almayı bırakmayan bir müşteridir. GPU satıcısı perakendeye açılıyor ve mantık kusursuz: en büyük dört müşteriniz kendi çiplerini üretirken ve kiralama pazarınız bir borç bombasıyken, kutuyu son kullanıcıya satar ve SPV'lerin kiralar için savaşmasına izin verirsiniz. Ev, kumarhaneye çip satıyor ve aynı zamanda sessizce insanların evlerinde bir dizi poker masası açıyor.

Masaüstü serisi ayrıca Nvidia'nın en özel sorununu da çözüyor: bellek. Token sunmak, bellek sınırlı bir iş yüküdür: üretilen her token, tüm aktif modelin RAM'den okunmasını gerektirir, bu nedenle çip hayatının çoğunu belleği bekleyerek geçirir, bu nedenle veri merkezi GPU'ları, kalıba bağlı egzotik istiflenmiş bellek olan HBM etrafında inşa edilir. Ve HBM, kıtlığın TA KENDİSİDİR. Nvidia bunu yapmaz; sadece SK Hynix, Samsung ve Micron yapar, TSMC bağlamayı yapar ve Nvidia fiziksel aşamaların hiçbirini kontrol etmez. 2027'nin tüm çıktısının konuşulduğu bildiriliyor, Micron'un geliri %346 arttı ve Altman, Seul'den geçerken dünyadaki DRAM'in %40'ını köşeye sıkıştırdı. Nvidia'nın temel ticareti, kıt olan şeyi satın almak ve onu yetmiş puanlık bir marjla bir GPU'ya sarılı olarak geri satmak olmuştur, bu sert bir tavanı olan harika bir iştir: yalnızca üç fabrikanın silikon istifleyebildiği kadar hızlı büyüyebilir. Bu, beş trilyon dolarlık inşadaki gerçek tek hata noktasını Tayvan değil, Icheon yapar: tüm plan, bir Kore şirketinin paketleme veriminde darboğaza girer ve SK Hynix, her iki süper gücün de sıraya girdiği, Kuzey Kore'nin füze menzili içinde, Çin içinde bir fabrikası olan silah tüccarıdır. Günlerimizi Tayvan riskini fiyatlandırarak geçiriyoruz. Kimse Icheon riskini fiyatlandırmıyor.

Sparks ve Stations tüm savaşın etrafından dolaşıyor. Sıradan birleşik DRAM'de, kıt olmayan, CXMT'nin bile yapabileceği bellekte çalışıyorlar. Jensen'in ikinci perdesi, kimsenin sıraya girmediği tek bileşende çalışıyor.

Geri adım atın ve simetri neredeyse zarif. Çin'in stratejisi, uçta ucuz kutularda açık modellerdir. Nvidia'nın korunması, çoğu Çinli olan açık modelleri çalıştıran uçtaki ucuz kutulardır. AI savaşının sözde iki rakibi, aynı ticarete yakınsadı: zekanın kiraladığınız bir hizmet değil, sahip olduğunuz bir meta olduğu geleceği satmak. Paralı yola hâlâ bağlı olan tek taraflar, onsuz hayatta kalamayacak iki şirket ve onu on beş kez finanse eden borç verenlerdir. Nvidia, müzik durana kadar veri merkezlerine kürek satacak ve ardından herkese kürek satacak, çünkü hiçbir zaman laboratuvarlara uzun vadeli yatırım yapmadı. Uzun vadeli yatırımı bilgi işlemdi ve bilgi işlem, emeklilik fonlarının ödediği binalardan, her seferinde bir altın kutu olarak çıkıyor.

Ve bunların hiçbirinin kasıtlı olduğundan şüphe ettiyseniz, geçen hafta Jensen şüpheyi ortadan kaldırdı: Nvidia, Hugging Face'i 12,9 milyar dolara satın aldı. Hugging Face bir veri merkezi hamlesi değil, bunun tam tersidir: dünyanın açık model ağırlıkları deposu, GLM, Qwen ve DeepSeek'i indirdiğiniz yer, bu makalenin kazanacağını söylediği her şeyin dağıtım merkezi. Kapalı Batı laboratuvarlarına hizmet ederek servetini kuran şirket, açık model dünyasının ön kapısı için, yani bir bulut kiralamak yerine bir kutuya sahip olacak herkesle müşteri ilişkisi için on üç milyar dolar ödedi. Stripe sayacı satın aldı. SpaceX talebi satın aldı. Jensen, laboratuvar sonrası dönemin uygulama mağazasını satın aldı ve laboratuvarların kendi ajanları, iki ay önce içine girerek stratejik değerini yararlı bir şekilde göstermişti.

Bütün makale tek bir görüntüde budur. Değerlemesi tamamen veri merkezi inşasına dayanan dünyanın en değerli şirketi, veri merkezi inşasından, halka açık bir şekilde, perakendede çeşitleniyor ve açılış konuşmasında kimse fark etmiş görünmüyor. Jensen, altına hücumda kazma ve kürek satarak yüz elli milyar dolar kazandı. Şimdi analiz sonuçlarına baktı, madenin tuzlandığı sonucuna vardı ve sessizce bunun yerine halka arama kitleri satmaya başladı.

Hâlâ bir arama kiti satın alabilirsiniz. Satın alamayacağınız şey, onları birbirine bağlayacak ekipmandır. Ben bilirim. Benimkini bağlamaya çalışırken İsveç'in son anahtarlarını satın aldım.