Taiwanese Girlfriend Series: POV วันฝนตก

15 วินาที, จอแนวตั้ง 9:16, แสงธรรมชาติแบบเมฆครึ้มฟุ้งกระจาย + พื้นผิวทุกอย่างเปียกชุ่มจากฝน, มีหยดน้ำฝนกระเด็นโดนเลนส์โทรศัพท์เป็นครั้งคราวทำให้เกิดภาพเบลอเฉพาะจุด, ใต้ซุ้มประตูบนถนนในไทเป, ตัวละครหลักเป็นสาวไต้หวัน [Image 1], ผมยาวเปียกและแนบแก้มกับคอ, เสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆ เปียกจนกึ่งโปร่งใส กระบวนการทั้งหมดเป็นการถ่ายเซลฟี่แบบ POV โดยหญิงสาวถือโทรศัพท์ด้วยมือข้างเดียว, กล้องสั่นเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวของข้อมือ

0-5 วินาที: กล้องที่ถือด้วยมือสั่นอย่างรุนแรง, มีหยดน้ำเบลอกระเด็นโดนเลนส์ในช่วงสองสามเฟรมแรก; หญิงสาวถือกล้องด้วยมือข้างหนึ่งหันเข้าหาตัวเองและดึงใครบางคนด้วยมืออีกข้างหนึ่ง, กล้องสั่นตามการวิ่ง; หลังจากวิ่งเข้าไปในซุ้มประตู, เธอพิงเสาและหอบหายใจ, ผมเปียกแนบหน้าผาก, เธอปัดผมออกอย่างไม่ใส่ใจแต่ผมก็กลับมาแนบอีกครั้ง; บทสนทนา (หอบและหัวเราะ): "ฮ่าๆๆๆ วิ่งจนเหนื่อยเลย! บอกแล้วว่าฝนจะตกแต่ไม่เชื่อ! ดูสิๆ เปียกหมดเลย!"

5-9 วินาที: เธอค่อยๆ เลื่อนตัวลงนั่งพิงเสา, โทรศัพท์ก็ลดระดับลงตามเธอ, ฉากหลังเป็นม่านฝนที่ตกหนักนอกซุ้มประตูและโบเก้แสงไฟรถยนต์ที่เบลอ, เธอมองลงไปที่เสื้อเชิ้ตที่เปียกของเธอ, ย่นจมูกเล็กน้อย, แล้วเงยหน้ามองกล้องด้วยสีหน้าหมดหนทางแต่ก็ขบขัน; บทสนทนา (แกล้งทำเป็นน่ารักอย่างช่วยไม่ได้): "ฉันดูน่าเกลียดจังเลยแบบนี้, อย่าถ่ายฉันนะ! ...แต่ว่า, ไม่คิดว่าฝนตกแบบนี้มันโรแมนติกดีเหรอ?"

9-12 วินาที: เธอหยิบกระดาษทิชชูที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋า, ดึงออกมาหนึ่งแผ่นเพื่อเช็ดแก้ม, และดึงออกมาอีกแผ่นหนึ่งยื่นไปทางกล้อง—สีหน้าเหมือนจะชวน, มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย; [เสียงฝน + เสียงบรรยากาศถนน, ไม่มีบทสนทนา]

12-15 วินาที: เธอค่อยๆ นำโทรศัพท์เข้ามาใกล้, ใบหน้าของเธอค่อยๆ เต็มเฟรม, จมูกของเธอเกือบจะแตะเลนส์, เลนส์เบลอเล็กน้อยแล้วกลับมาคมชัด; บทสนทนา (อ่อนโยนขึ้นมาทันที): "คราวหน้าอย่าลืมพกร่มมานะ เจ้าบื้อ... แต่เปียกฝนกับเธอก็โอเคเหมือนกันนะ"

ห้ามมีข้อความ, คำบรรยาย, โลโก้, หรือลายน้ำ